Διονύσης Σαββόπουλος: Επαναστάτης με αιτία

Με αφορμή τα 40 χρόνια από ένα δίσκο-σταθμό για μια ολόκληρη εποχή, το «Περιβόλι του Τρελλού», ο Διονύσης Σαββόπουλος αποτίει το δικό του φόρο τιμής στη δεκαετία που θα τα άλλαζε όλα, τα ’60s, με μια πανδαισία συναυλιών και εκδηλώσεων, προορισμένη «να φέρει τους μάγους στη σκηνή». Το ροκ του μέλλοντός μας, εξάλλου, είναι δική του εφεύρεση.

Όχι άλλο-ένα-άρθρο-για-τον-Λερούνη

Θύμα απαγωγής από τους Ταλιμπάν σε μια περιοχή του κόσμου όπου το προαιώνιο ερώτημα ήταν πάντα σε ποιον ανήκει και τι, ο Θανάσης Λερούνης, Έλληνας εθελοντής και ευεργέτης των Καλάς, της φυλής απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι ο ίσως ο μόνος που δεν επιθυμεί παρά μόνο την ελευθερία του.

Ινδικός Καύκασος, 1895. Ο Άγγλος αξιωματικός Σερ Τζορτζ Ρόμπερτσον συναντά σε ένα οροπέδιο στα Ιμαλάια του Πακιστάν, μια φυλή που κανείς ως τότε δε γνώριζε την ύπαρξή της. Αποκαλούνται Καλάς και τα χαρακτηριστικά τους μοιάζουν ευρωπαϊκά: γαλάζια μάτια, ξανθά ή καστανοκόκκινα μαλλιά και λευκό δέρμα. Ο φιλέλληνας Ρόμπερτσον, γίνεται ο πρώτος μάρτυρας στη νεότερη ιστορία, που ακούει να βγαίνουν από τα χείλη αυτών των ανθρώπων αρχαιοελληνικές λέξεις και φράσεις…

<----φωτογραφία από την αποστολή του Ρούσου Κούνδουρου στους Καλάς, 1963.

A hard to believe chain-mail / Απίστευτο chain-mail

Found the foloowing email in my mailbox today. Could this be a true story?

Take five

Aπό τον Μαυρογιαλούρο μέχρι τη σιωπηλή διαμαρτυρία των bloggers για τις πυρκαγιές στην πλατεία Συντάγματος όταν χιλιάδες μούτζες στράφηκαν προς την ελληνική Βουλή, η χειρονομία της ανοικτής παλάμης είχε πάντοτε την τιμητική της στην ελληνική κοινωνία.

The Abyss

Περισσότεροι άνθρωποι έχουν ταξιδέψει στο διάστημα, απ’ όσους έχουν επιχειρήσει να καταδυθούν στα βάθη των ωκεανών.

Heidi Klum's breast-game

Σίλβιο Μπερλουσκόνι: το μεγάλο κόλπο

Στη χώρα όπου η κεφαλιά στο ποδόσφαιρο λέγεται «κόλπο ντι τέστα» και το τακουνάκι «κόλπο ντι τακόνε», γιατί και η πρωθυπουργία να μην είναι επίσης ένα «μεγάλο κόλπο»;

Σημείωση:

Το άρθρο αυτό δεν ασχολείται, γιατί δεν το είχε εξαρχής σκοπό, με την ιδιωτική ζωή του Ιταλού πολιτικού και δη την ερωτική. Γράφτηκε για να δημοσιευθεί, αλλά ουδέποτε δημοσιεύθηκε στο ελληνικό έντυπο -μέρος ενός ευρύτερου ομίλου media- από το οποίο είχε παραγγελθεί.

Jon Bon Jovi: «Όσοι αγαπώ, ζούνε στο παρόν»

Μια παλιά συνέντευξη που ανακάλυψα στο αρχείο μου (και πολύ το χάρηκα, αφού τις περισσότερες συνεντεύξεις που έχω κάνει δεν τις έχω πια σε κανενός είδους ψηφιακή μορφή).
Με τον JBJ είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά λίγο πριν ή λίγο μετά το 2000 για το περιοδικό "Music Life".

Τα δακρυγόνα...

...σκοτώνουν τον ιό της νέας γρίπης;
Αν ναι, τώρα λογικά, θα πρέπει
να έχουμε διαφύγει τον κίνδυνο.

Michael Jackson: επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ

Τώρα που έφυγε, που καταλάγιασε ο κουρνιαχτός των θαυμαστών και οι συγγενείς του έγιναν πλουσιότεροι, ας πούμε και τα άσχημα.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μαύρο αγόρι που το έλεγαν Μίκαελ Τζόζεφ Τζάκσον. Γεννημένος τον Αύγουστο του '58, ήταν μέλος μιας εκτεταμένης οικογένειας αφροαμερικάνων, της οποίας ο αυστηρός πατέρας επέβαλε με σκληρότητα τη γνώμη του. Έβαλε τους πέντε γιους του να φτιάξουν συγκρότημα, τους Jackson 5, και τον μικρότερο γιο του, τον Μάικλ να τραγουδάει και να χορεύει από τότε που ήταν 5 ετών.

Ξύπνα, φτάσαμε

Σάββατο πρωί. Στο κέντρο της πόλης, φοιτητές φραπεδιστές έχουν βγει στον ήλιο, και οι μαθητές κάνουν διάλειμμα έξω από τα φροντιστήρια, σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή.
Κάποιοι απ’ αυτούς πετάγονται μέχρι τα πολυώροφα βιβλιοπωλεία, ξέρεις αυτά τα fast food του Bιβλίου, όπου βρίσκεις τα πάντα, αρκεί τα συγκεκριμένα «πάντα» να έχουν κυκλοφορήσει από μεγάλο εκδοτικό οίκο και να έχουν καλή διανομή.
Κάποιοι άλλοι, με ανόθευτο κλεψαπίλ από τους τηλεοπτικούς stars που στοιχειώνουν τις μικροαστικές τηλεοράσεις στα χειμωνιάτικα σαλόνια, κόβουν βόλτες για να μοστράρουν. Είναι η ώρα για τους δεις και να σε δουν.

Ραντεβού ω κιοσκ

στην Ou ming

1:05’ μ.μ. Βγαίνω για τσιγάρα. Ο περιπτεράς της γειτονιάς μου είναι δυο. Δεν είναι το ίδιο πρόσωπο, αλλά δυο διαφορετικά πρόσωπα που είναι το ίδιο. Το ένα παίζει μπουζούκι.
Κλεισμένος στο ξύλινο κουτί του και με τη σόμπα αναμένη κάτω απ΄τα πόδια. Πλησιάζεις να πάρεις εφημερίδα ενώ από μέσα ακούγονται πενιές. Όταν κάνω καιρό να περάσω, καταλαβαίνω αν έχει μελετήσει από τον τρόπο που παίζει.
«Τα φόρτωσες στον κόκκορα αυτή τη βδομάδα» του λέω και του κλείνω το μάτι. Πάντα σταματάει ό,τι παίζει και βγάζει τη μάρκα μου χωρίς να του το ζητήσω, τόσο που από τη μια αισθάνομαι άσχημα που τον διακόπτω κι απ’ την άλλη, αγοράζω τσιγάρα ακόμη κι αν έχω πάνω μου τρια πακέτα.
Μια φορά, πάντως, έτυχα και σε ένα περιστατικό, που μια κοπέλα του είπε: «ενοχλώ;»

Ευθύμιος Βαρλάμης και "Ποιητική αρχιτεκτονική"

Οραματιστής αρχιτέκτονας, ζωγράφος, συγγραφέας και παιδαγωγός, χαίρει εκτίμησης για το αρχιτεκτονικό του έργο διεθνώς, ενώ έχει και καλλιτεχνική παρουσία μέσα από εκθέσεις του όπως ήταν η "Αλέξανδρος 2000" που ταξίδεψε τα 1.700 έργα της (!) σε όλο τον κόσμο και η "Μάνα Ολυμπιάδα" που φιλοξενήθηκε στο Πεκίνο στους Ολυμπιακούς αγώνες. Ωστόσο η πρωτότυπη δουλειά του «Ποιητική Αρχιτεκτονική» πριν λίγα χρόνια, ήταν που κέντρισε το ενδιαφέρον μου και -κατά τη γνώμη μου πάντα- με διαφορά από τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές του.

<- ¨Εργο από τη σειρά "Ποιητική Αρχιτεκτονική"

Andrew Bird "Why" (the definitive live version)

Μόνη της

Κάθεται μπροστά σε έναν από τους 160 παρατεταγμένους υπολογιστές, σε ένα από τα αχανή παραρτήματα αλυσίδων Internet Café, από αυτά που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια για LAN games. Επαφή με τον έξω κόσμο καμία: φοράει ακουστικά και παίζει με μανία ένα videogame, το Counter Strike. Πυροβολεί ότι κινείται – αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός του παιχνιδιού.

Ποδοσφαιρικό αίνιγμα (για δυνατούς λύτες)

Αν ο Ότο Ρεχάγκελ ήταν προπονητής
της Εθνικής Ελλάδος μπάσκετ το '87
και συνέχιζε να είναι και σήμερα,
ποιους παίκτες θα είχε
στη βασική πεντάδα?

Mickey Pantelous' Athens blues

Half Greek half Danish, Mickey Pantelous has created during the past few years an anti-conventional artistic profile, ideally expressed/ reflected through his music. On the occasion of his new concerts with Dr. Albert Flipout's one CAΝ Band and his first album "Hangover", I give him a ring.

Where are you as we speak?
In the café-bar Waiting for Godot.

And is Godot going to be late?
…(laughing) I don’t know. The bar is in Kolonaki.

What do you do there?
I serve music and drinks.

Cool. And what do you play exactly in Café Alavastron?
I play my own songs. They are based on blues and extending to jazz and rock but now and then we make a mistake and you get a bit of reggae (laughing). I also play covers of Tom Waits, Guns‘n’Roses, Depeche Mode…

Ηθοποιώ

Κάθισε στον καναπέ και άναψε την πίπα του. Χρόνια ηθοποιός στο Εθνικό, σήμερα «θύμα των κομματικών μεθοδεύσεων» αφού όπως λέει δεν ανήκε πουθενά προς τα κεντροδεξιά. Άλλοτε ζεν πρεμιέ, έχει παίξει στο θέατρο με όλους τους μεγάλους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, παιδάκι τότε εκείνος και ξεκίναγε. Πέρασε κι από την Επίδαυρο σε ρόλο πρωταγωνιστικό... Τηλεόραση ποτέ. Εκτός από το ασπρόμαυρο, μια φορά κι έναν καιρό, «Θέατρο της Δευτέρας».

Ταξίιιι! (Αρ γιου τόκιν του μι; )

Ελλαδάρα, λεωφορειόδρομος

Απόδειξη της αστικοποίησης αλλά και δείκτης των συγκοινωνιακών ηθών ενός λαού, είναι η κυκλοφορία των ταξί. Στην Αθήνα λόγου χάρη κυκλοφορούν περισσότερα ταξί απ’ όσα στη Νέα Υόρκη, χωρίς αυτό να λύνει το κυκλοφοριακό μας πρόβλημα ή να κάνει τους ταξιτζήδες πλουσιότερους (παρά τις νέες αυξήσεις - μπούμερανγκ), άσε που στην αμερικανική μητρόπολη για να υπολογίσεις το ποσό που θα πληρώσεις με τις προσθαφαιρέσεις και τα φιλοδωρήματα, χρειάζεσαι λογιστή.
Ενίοτε, ο τρόπος λειτουργίας των κατά περίσταση μισθωμένων αυτών οχημάτων, μαρτυρά το πολιτιστικό ή και το πολιτικό επίπεδο μιας χώρας. Έτσι, εκτός από την απόσταση της διαδρομής, το αντίτιμο μιας κούρσας μπορεί να εξαρτάται από τις διαθέσεις του οδηγού, το μέγεθος του ταξί ή από το αν θα περάσετε από γέφυρια, ποτάμια και σήραγγες. Καλά ταξίδια και καλή τύχη.

Χαρίστε τα παλιά σας βιβλία στη φυλακή

"Το Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών θα σας ήταν ευγνώμον αν προτιμούσατε αντί να πετάξετε ή πουλήσετε αντί πινακίου φακής τα παλιά σας βιλία, τα χαρίζατε στη βιλιοθήκη του."

Όπως αναφέρουν από το Σωφρονιστικό Ίδρυμα, "έχουν δανειστικές βιβλιοθήκες σε κάθε πτέρυγα με πολύ μεγάλη χρήση από τις γυναίκες - κρατούμενες. Και κάθε φορά τρομάζουν να βρούν τους απαραίτητους πόρους για να αγοράσουν καινούρια. Έτσι στηρίζονται κυρίως σε δωρεές φίλων και γνωστών".
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα - όχι αξεπέραστο για όποιον έχει καλή διάθεση και λίγο χρόνο: δεν μπορούν να έρθουν να παραλάβουν τα βιβλία που μπορεί να θέλετε να τους δώσετε, αλλά θα πρέπει να τους τα ταχυδρομήσετε εσείς στη διεύθυνση:

Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών
Ελαιώνας Θήβας 32 200
Υπ` όψιν κ. Κοσμάτου Ευάγγελου, ψυχολόγου

Μήπως να οργάνωνε η ελπιδοφόρα νέα μας διακυβέρνηση ένα χαριστικό παζάρι συγκέντρωσης βιβλίων και να επιβαρυνόταν το κράτος με τα -πενιχρά για το ίδιο- μεταφορικά μιας και μόνης μαζικής αποστολής εκεί;

DATA
Περισσότερα για το ίδρυμα αυτό που εγκαινιάστηκε πρόσφατα εδώ
και εδώ

Θανάσης Λερούνης: Αιχμάλωτος των Ταλιμπάν

Εδώ και καιρό, πίστευε ότι ίσως θελήσουν να του κάνουν κακό. Σύμφωνα με την πηγή της πληροφορίας, ήταν κάτι το οποίο ουδέποτε μοιράστηκε με τους δικούς του ανθρώπους, την οικογένεια ή τους φίλους του στην Ελλάδα, για να μην ανησυχήσουν.
Παρ’ όλα αυτά ο Θανάσης Λερούνης, ο Έλληνας δάσκαλος που ευεργέτησε όσο κανείς άλλος την φυλή των Καλάς στο Πακιστάν, ούτε που διανοήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του ανάμεσά τους. «Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου μακριά τους ή τον χρόνο μου να σπαταλιέται σε κάτι άλλο, ανήκω στην οικογένεια τους και θέλω να παραμείνω εκεί» δήλωνε σε ανύποπτο χρόνο στις ελληνικές εφημερίδες λίγο καιρό πριν. Εν τω μεταξύ και για να προστατέψει τους Καλάς και τον ίδιο, η Πακιστανική κυβέρνηση τού είχε διαθέσει δυο ένοπλους φρουρούς – συν έναν ακόμη που είχαν βάλει οι κάτοικοι των χωριών να τον συνοδεύει, για να φροντίζουν την προσωπική του ασφάλεια. Δεν στάθηκαν όμως αρκετοί…

Δημήτρης Πουλικάκος: Ο τελευταίος των Μοϊκανών

Μουσικός, ηθοποιός αλλά και από τους τελευταίους αυθεντικούς της χώρας μας για τους οποίους η λέξη rock έχει ακόμη κάποια σημασία.

Ισχύει αυτό που είπες ότι έχεις ακόμη 800 με 1000 κομμάτια αδημοσίευτα…
Ναι, στο πιθάρι!

Godless

Μια βόλτα μέρα μεσημέρι στην Πατησίων -για την ακρίβεια, οδηγώντας σε δυο ρόδες και πάνω στη διαχωριστική- μπορεί να σε πείσει για διάφορα πράγματα: καταρχάς ότι υπάρχει θεός – σε αντίθεση με όσα πιστεύεις τα τελευταία 30 χρόνια. Κατά δεύτερον, ότι ο αυτός ο θεός σε αγαπάει (Jesus loves you, ατομάκι!) Κατά τρίτον, ότι η συνεπιβάτισσά σου είναι πολύ πιο μάγκισσα απ’ όσο φαινόταν αρχικά.

Νάνος Βαλαωρίτης: στον κύκλο των χαμένων ποιητών

Disclaimer: Η παρούσα ανάρτηση ΔΕΝ είναι φυσικά το κείμενο της συνέντευξης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό STATUS (σημ.: το αντίστοιχο λινκ με τη σχετική αναφορά της Wikipedia χρειάζεται αναθεώρηση). Το lifestyle δεν επιτρέπει μακρηγορίες. Και αυτός μεταξύ άλλων ήταν και ένας από τους λόγους που με ώθησαν στη δημιουργία αυτού του blog - το να μπορώ να δημοσιεύω τις συνεντεύξεις ορισμένων σημαντικών ανθρώπων, δίνοντας στις συνεντεύξεις τους το χώρο και την επιμέλεια, που θεωρώ ότι θα τους άξιζαν.
Η ανάρτηση αυτή λοιπόν, αποτελεί ουσιαστικά την πλήρη απομαγνητοφώνηση της συνομιλίας μας με τον Νάνο και πραγματοποιήθηκε λίγο καιρό πριν τις τελευταίες διπλές εκλογές τοο καλοκαίρι του 2009.

Ξανακοιτώντας τη συζήτησή μας για να την ανεβάσω στο blog, συνειδητοποιώ πόσο αποσπασματικά μοιάζουν όλα στον διάπλου της πλούσιας ζωής του. Θραύσματα μνήμης – για κάποιους χωρίς ενδιαφέρον ή ίσως ειπωμένα ξανά από τον ίδιο, αλλά για έναν αδαή σαν κι εμένα εξόχως σημαντικά όχι μόνο ως ιστορική μνήμη, αλλά και ως εμπειρία του να μιλώ μαζί του.




Ανεβαίνοντας στο διαμέρισμά του, σε μια παλαιά πολυκατοικία στο Κολωνάκι, μπαίνω στο ασανσέρ - ένα από εκείνα τα εγκιβωτισμένα σε μεταλλικό πλέγμα, που υπήρχαν στην αναπτυσσόμενη Αθήνα των δεκαετιών ’50 και ’60, την ίδια πάνω κάτω εποχή που εκείνος, νέος των 20κάτι χρονών, αναζητούσε τη λογοτεχνική γνωριμία των Ελύτη, Σεφέρη και Εμπειρίκου.

Έχω τέτοια έλλειψη έμπνευσης, που λέω να γράψω κάτι

Γράφω. Σβήνω. Γράφω κάτι άλλο. Ξανασβήνω. Μετά ξαναγράφω. Αυτή τη φορά όμως δεν σβήνω, χτυπάω Enter μέχρι το κείμενο να χαθεί απ’ τα μάτια μου. Λευκή σελίδα. Πάλι. Απ’ το πρωί πια αυτή η ιστορία.

London is calling

Big in Japan

Mετά το το τρανζίστορ, το καραόκε και το ταμαγκότσι, κατά την προσφιλή τους συνήθεια να μεταμορφωνουν τα πάντα σε προϊόντα βιομηχανίας, οι Ιάπωνες αποθεώνουν το sex-commerce.

Jazz me baby

Την ώρα που οι τελευταίες αχτίδες του δειλινού τρυπώνουν μέσα απ’ τη τζαμαρία στο jazz bar της Helena στη Lafayette street, εκείνη κλείνει τα στόρια και βάζει στο πικάπ (είναι φανατική του βινυλίου) το “East of the Sun, West of the Moon”.
Κάθε βράδι και από μια διαφορετική εκτέλεση.
Πίνοντας το πρώτο long drink της βραδιάς, της λέω ότι η κβαντομηχανική έχει οδηγήσει σε μια εφεύρεση που λέγεται CD player και ότι τα νέα δισκάκια, εδώ και χρόνια, δεν έχουν σκρατς και λειτουργούν με οπτική ίνα. Γελάει και φυσάει τη βελόνα στο πικάπ για να μου τη σπάσει.
Νομίζει.
Οι άνθρωποι που βουτούν το μπισκοτάκι της ψυχής τους στον μέλανα ζωμό της jazz, στη νυχτερινή αχλύ ενός τρελού σαξοφώνου ή ενός be-bop πιάνου που σαλτάρει τις χορδές του, έχουν συνήθως ιδιαίτερο γούστο και ακλόνητες απόψεις. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε ίσως να ταράξει το ουίσκι τους είναι η ίδια η μουσική.

Μίλα μου για μήλα

Από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι τον Νεύτωνα ή τα διαφημιστικά της Αpple, το μήλο αποτελούσε ανέκαθεν σύμβολο διαφορετικού τρόπου σκέψης.

«Λόλα, να ένα μήλο». Αν η Λόλα των αναγνωστικών της Α’ Δημοτικού ήταν υπαρκτό πρόσωπο, σήμερα θα ήταν περίπου 70 χρονών και αντί για μήλα ίσως προτιμούσε την κατανάλωση αφράτης μηλόπιτας. Είναι επίσης πολύ πιθανόν να την ενδιέφερε και η ακόλουθη είδηση, σύμφωνα με την οποία, μια έρευνα του Πανεπιστημίου Cornell της Nέας Yόρκης, έδειξε ότι τα μήλα περιέχουν άφθονες ποσότητες από την ουσία quercetin, που δρα αποτρεπτικά στη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Film: PERSONAlly

Όταν με τα δυο πρώτα σου albums καταφέρνεις να γίνεις ένα από τα πιο αγαπημένα alternative pop-rock συγκροτήματα στην Ελλάδα, είναι ρίσκο να αλλάζεις. Τι; Από ήχο και τραγουδίστρια, μέχρι δισκογραφικό label. Οι Film τα έκαναν και τα τρία.
Στον απολογισμό των συντακτών του SONIK για τα καλύτερα του 2009, είναι για μένα ένα από τα δέκα καλύτερα ελληνικά group την τελευταία χρονιά.

«Αυτό το… film ήταν κάτι που δεν το είχαμε ξαναδεί», έγραψα χαριτολογώντας στον Κώστα Μπόρση, ντράμερ και “big brother” των Film, με τον οποίο είχαμε την παρακάτω συζήτηση. Κι αυτό γιατί επέστρεψαν όχι μόνο με το νέο τρίτο album τους, “Persona”, αλλά και σε νέο δισκογραφικό label (Ιnner Ear) και με νέα τραγουδίστρια, την εκρηκτική Ιφιγένεια Atkinson.

Πάρε τα λεφτά και τρέχα

Να η ευκαιρία (σου): Ο Ντέηβιντ Κόπερφιλντ έγινε διάσημος με το να εξαφανίζει τους άλλους, εσύ μπορείς να γίνεις με το να εξαφανίσεις τον εαυτό σου.


Έχεις σκεφτεί έστω και μια φορά στη ζωή σου να βγεις για τσιγάρα και να μην ξαναγυρίσεις; Έχει αναθεματίσει την ώρα και τη στιγμή που δεν απλώνεις το χέρι στο χρηματοκιβώτιο της επιχείρησης ή της τράπεζας που δουλεύεις; Δέχεσαι συχνές επισκέψεις από εκείνο το κόκκινο διαβολάκι με την τρίαινα, που κυκλοφορεί ωραίες γκόμενες και οδηγεί σούπερ ντούπερ αυτοκίνητα;

Αυτοκόλλητος αγών κατά του "ερυθρού φασισμού", 2009 μ.Χ.

Links _________________

Βασίλική Ένωσις Pathfinder

Γιατί η ΝΔ είναι ένα κόμμα μοναρχοφασιστικό

Facebook Βασιλοφρόνων

What about King Crabs?

Μοιάζουν με άλιεν, αλλά είναι μικρότερα. Μοιάζουν με καβούρια; Είναι.

Στα ανοιχτά της θάλασσας του Μπέρινγκ, στην παγωμένη άγρια θάλασσα του βόρειου Ατλαντικού, τα αλιευτικά βυθίζουν την πλώρη τους στα ίδια κύματα που κάνουν τους σέρφερ να αγαλλιούν στην Ανατολική ακτή των ΗΠΑ. Μόνο που εδώ είναι τρομακτικά. Υψώνονται στα 10 με 15 μέτρα και ο ψυχρός αέρας ξυρίζει τις κορυφές τους πριν αυτές σκάσουν με δύναμη στο κατάστρωμα. Η θάλασσα μαυρίζει από τη συννεφιά και οι ριπές του αέρα συναγωνίζονται σε ένταση τις λαχανιασμένες φωνές των ναυτικών.