15.4.14

Ενεργός Πολίτης



Γεια! Σας παρουσιάζω κι επίσημα την υποψηφιότητά μου για το Δήμο Ν.Ψυχικού-Φιλοθέης-Ψυχικού, με τους *Ενεργούς Πολίτες*
με επικεφαλής τη Νάντια Σουμπασάκη.


Με τα αυτοδιοικητικά και την πολιτική γενικότερα έχω ό,τι σχέση έχει ένας βρυκόλακας με τη σκορδόσουπα. Στα νιάτα μου υπήρξα για κάποιο, ακαθόριστο –κανείς δεν ήξερε τότε πότε ερχόταν και πότε έφευγε– χρονικό διάστημα στον Ρήγα Φερραίο, αλλά από τότε έχουν περάσει δεκαετίες και έχει αλλάξει και η χιλιετία.
Γεννηθηκα και μεγάλωσα στο Νέο Ψυχικό και πήγα στο σχολείο την εποχή που το οικόπεδο όπου εδράζεται σήμερα το Δημοτικό Σχολείο στην 25η Μαρτίου ήταν αλάνα και μας πήγαιναν εκεί εκδρομή. Είμαι τελειόφοιτος Παντείου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης – το οποίο εγκατέλειψα νωρίς για βιοποριστικούς λόγους, ενώ εδώ και 20 χρόνια ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία και τη μουσική, καταφέρνοντας συχνά να τα συνδυάζω κιόλας στα μέσα στα οποία εργάστηκα: ραδιοφωνικούς σταθμούς (Red Fm, Mad Radio κ.ά.), εφημερίδες, περιοδικά και free press (Homme, Εικόνες, Status, Κόμιξ, City 210, Sonik κ.ά.). Σήμερα εργάζομαι περιστασιακά ως DJ /μουσικός και ακόμη πιο περιστασιακά αρθρογραφώ στο ίντερνετ (Protagon, e-tetradio), ενώ έχω ενεργό ενδιαφέρον για ο,τιδήποτε εξάπτει την δημιουργική φαντασία και ενεργητικότητα του ανθρώπου (σπορ, οικολογία, τέχνες).

Στο προάστιο επέστρεψα σχετικά πρόσφατα, εδώ και ένα περίπου χρόνο, έχοντας κάνει ένα κύκλο ζωής σε άλλα προάστια της Αθήνας, πόλεις και χώρες. Διαπίστωσα ότι κάποια πράγματα έχουν μείνει στάσιμα και κάποια έχουν, δυστυχώς, επιδεινωθεί δυσανάλογα σε σχέση με τη θετική δυναμική των κατοίκων και του προαστίου , που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου θα ήταν κόσμημα αντί για πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα σε όσους αδιαφορούν εκ του ασφαλούς και σε όσους αποζητούμε το αυτονόητο.

(Όπως θα έπρεπε να είναι) η Παιδική Χαρά Πικιώνη
Κατ’ αρχήν, ο Δήμος δεν είναι πλέον ένας αλλά «τρία σε ένα». Και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι κάτι θετικό από την άποψη της δυναμικής που δημιουργεί.
Ο Δήμος Φιλοθέης – Ψυχικού είναι ένας ιδιαίτερος δήμος, εξαιτίας της πληθυσμιακής του σύνθεσης και της τοποθεσίας του στη σύγχρονη Αθήνα, με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μέγιστη ανάγκη τόσο προστασίας και προάσπισης των συνθηκών διαβίωσής του πληθυσμού του, όσο και βελτίωσής τους.
Ειδικά για το τελευταίο, λόγω και του ότι οι κάτοικοι του διαθέτουν υψηλού επιπέδου μόρφωση και εισόδημα (όσοι τέλος πάντων το διαθέτουν ακόμα :), θεώρησα ότι δεν θα ήταν κάτι δύσκολο να επιτευχθεί.
Ωστόσο, διαπίστωσα με δυσαρέσκεια ότι οι αγωνίες τους για το οικονομικό αύριο (αντικειμενικές αξίες ακινήτων, δημοτικά τέλη κ.λπ.) και κατα συνέπεια και για την ποιότητα της διαβίωσής τους αυτής καθεαυτής, έχουν απαχθεί από μια δημοτική αρχή η οποία δεν τους αξίζει.
Ακόμη και εκείνοι που τίμησαν την απελθούσα δημοτική αρχή με την ψήφο τους στις προηγούμενες εκλογές θα έπρεπε να έχουν θέμα... αφού καταστρατήγησε τις ίδιες της τις εξαγγελίες (κάποιες από τις δεσμεύσεις της του 2010 ήταν: «κηπούπολη όχι τσιμεντούπολη», «Δεν θα επιτρέψω εμπορικές χρήσεις στο Ψυχικό» κ.ά.)

Έτσι, ερχόμενος αντιμέτωπος με την αδιαφορία, την εγκατάλειψη του δημόσιων χώρων και κτηρίων, την ταπεινωτική αντιμετώπιση και εν τέλει με την περιφρόνηση των αναγκών μας από την απελθούσα δημοτική αρχή («οι αντικειμενικές αξίες στο Ψυχικό είναι κάτι που... δεν έτυχε, πέτυχε!» -είπε πρόσφατα ο απερχόμενος δήμαρχος, «τα έργα μας διακρίνονται από άρωμα εκλογών!» - ομολόγησε άλλος όψιμος υποστηρικτής του που πρόσφατα αυτομόλησε από την αντιπολίτευση), αναπόφευκτα ήρθα σε επαφή με τους ΕΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ και την επικεφαλής του δημοτικού συνδυασμού, Νάντια Σουμπασάκη, 1η σε ψήφους Δημοτική Σύμβουλο στον καλλικρατικό Δήμο και υπερτριακονταετή αυτοδιοικητική εμπειρία στο Ν.Ψυχικό.
Εκεί διαπίστωσα ότι (πολύ ευτυχώς) δεν ήμουν ο μόνος που είχα αυτές τις αγωνίες. Παρεμβάσεις διαμαρτυρίας για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, για την Ημέρα της Γυναίκας, δράσεις Αλληλεγγύης. Οι ιδέες, η δημιουργικότητα, η έμπνευση και η συμμετοχή στη διάθεση υλοποίησης του "προγράμματος 12 σημείων" των Ενεργών Πολιτών  – με επίκεντρο την οικολογία, τα θεμελιώδη δικαιώματα στην περιουσία, το πράσινο και την ποιότητα ζωής (που όλα τους πλήττονται βάναυσα από την κακοδιοίκηση τής έως σήμερα δημοτικής διαχείρισης), με έκαναν να θέλω να συμμετέχω στο συνδυασμό των Ενεργών Πολιτών.
Οι συνυποψήφιες και συνυποψήφιοί μου, πρόσωπα από όλο το πολιτικό φάσμα, άξιοι λόγου όχι μόνο για τις επαγγελματικές τους διακρίσεις, διαθέτουν τη γνώση και την αποφασιστικότητα να μην αφήσουν αναξιοποίητες ευκαιρίες για λήψη κονδυλίων, εμπρακτης εφαρμογής της αλληλεγγύης και ουσιαστικής απρέμβασης σε πολιτικό και δημοτικό επίπεδο με σκοπό την αποκατάσταση της ποιότητας ζωής μας στο προάστιο, πέρα από συμφέροντα -μικροπολιτικά ή μη- και κομματικές αγκυλώσεις.

Μιχάλης Σκαραμαγκάς 
Υποψηφιος Δημ. Σύμβουλος Δήμου Ν.Ψυχικού-Φιλοθέης-Ψυχικού,
με τους *Ενεργούς Πολίτες*
με επικεφαλής τη Νάντια Σουμπασάκη



12.11.13

"The Invader" by Nicolas Provost

Nicolas Provost is a Belgian artist whose practice explores the "phenomenon of cinema" and its effects on our collective conscious.Through manipulating landmark films such as The Shining, Rashomon and other sources of archive film material - or as in his Plot Point trilogy - by placing hidden, high-definition cameras and actors like Jon Voight and Jack Nicholson of a Las Vegas casino or Times Square, Provost edits so as to imbue the footage with the emotional tension of a thriller while leaving the audience guessing who has done what and where.

The video featured here is the stunning opening sequence of his debut feature film The Invader which is doing the rounds at the film festival circuit now. Starring Hannelore Knuts and shot on the Italian island Lampedusa, The Invader elaborates upon Provost's 2004 short film Exoticore which tells the story of an immigrant from Burkino Faso and his attempts to integrate within Western society. And what a welcome it is.

8.11.13

Romain Gavras and David Bowie meet at Louis Vuitton's sequel “L’Invitation au Voyage”

While the first “L’Invitation au Voyage” was created by photographer-slash-director duo Inez and Vinoodh - who are also responsible for Gaga's Applause promo - the second installment is the work of Romain Gavras.

Frederic Winckler, Vuitton’s communication and events director, says of snagging Bowie to appear in the ad, “He’s a client and someone who has a natural link with the brand. He liked the character, the role he was asked to play.” The campaign comes at the end of what has been a fantastic year for the pop star, which also included the release of his first studio album in over a decade and an exhibition of his costumes at London Victoria & Albert Museum.

3.4.13

Ambient Jam for electric guitar / 5 sounds, total time: 25.07'


Instrument: electric guitar.
Plugged in a JamMan Solo Stereo Looper (Digitech) and performed live with three layers.
Effects: DynaComp (MXR), POG-2 (ElectroHarmonix), Alter Ego (TC Electronic), Hall of Fame (TC Electronic).
Acoustic Simulator AC-2 (Boss) and SCF (TC Electronic) on "Findings".

7.12.12

Dave Brubeck RIP


His Music Gave Jazz New Pop...

19.11.12

The future is uncertain (and the end is always near)

This short documentary looks at the current social crisis in Greece, the growth of alternative economies, general strikes, and the rise of the anti-fascist movement in response to violent attacks by the far-right. After six years of recession, the situation in Greece is growing increasingly dark. As the unemployment rate continues to rise and salaries continue to drop, the country has descended into an increasingly unpredictable situation.

24.10.12

Αthens: Social Meltdown



Produced & Directed by Ross Domoney
Interview: Dimitris Dalakoglou
Filmed, Photographed & Edited by: Ross Domoney

10.9.12

Zoe was here

Η φράση που συναγωνίζεται ίσως σε κοινοτυπία τον «ήχο της πόλης», είναι «το soundtrack του καλοκαιριού». Ανέμπνευστοι υλατζήδες εφημερίδων και ξεπέτηδες συντάκτες lifestyle περιοδικών το έχουν χρησιμοποιήσει τόσο εκνευρυστικά πολύ, ώστε δεν θα με εξέπληττε αν μια μέρα, απ’ το κακό του, το καλοκαίρι άρχιζε να μοιάζει με φθινόπωρο. 

Τι μου λέτε; Συμβαίνει ήδη; Χιόνισε στη νότιο Αφρικη;
Το «soundtrack του καλοκαιριού» λοιπόν δεν είναι κάτι υποχρεωτικά αντικειμενικό, όπως υπαινίσσονται οι φιλόπονοι γραφιάδες των εν λόγω πονημάτων. Είναι διαφορετικό για τον καθένα – και ναι, μιλάω και για σένα, άσπονδε σκυλά που πίνεις ιδρωμένος πετρέλαιο σανράιζ στο κάθε ελληνάδικο της συμφοράς (σου) και για σας, μωρέ παιδιά καημένα κι ας είστε λερωμένα επειδή ξερνάτε κάθε χαραυγή στα trance πάρτι της Αντιπάρου.
Καθένας εις το είδος του και ο τζίτζικας στο κυπαρίσσι. Ή στη συκιά. Ορίστε, αυτό θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία αν θες να προσδιορίσεις αυτό το γαμημένο «soundtrack του καλοκαιριού»:
O ξενηστικωμένος τζίτζικας που καλύπτει τα χάχανα της τουρίστριας που μαρκαλεύεις καταμεσήμερο στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο. Το τριζόνι που πριονίζει τη νύχτα στο ταβερνάκι που κάθισες αποβραδίς –μετά της τουρίστριας βεβαίως, ας τη λέμε Zoe- μη ξέροντας αν η υγρασία που νιώθει (το τριζόνι) είναι από τη θάλασσα ή από το θρούμπι πάνω στο οποίο αναπαύεται στη βραδυνή ύπαιθρο. Κλισέ; Άντε και συμφωνώ. Σε κάθε περίπτωση όμως, όχι mainstream, παραθερισταρά μου.
Το «soundtrack του καλοκαιριού» δεν είναι mainstream ακόμη κι αν τσαλαβουτάς όλη μέρα στην πισίνα του all inclusive ή της αυθαίρετης βίλλας σου και ακούς λαουντζιές και bouzouki hits (Ζoe, πώς και τόσο νωρίς;).
Ο ήχος του καλοκαιριού -και θα παρατηρήσατε ότι δεν έχω αναφέρει πουθενά τον παφλασμό των κυμάτων, ευχαριστώ- θα μπορούσε να είναι εκατοντάδες άλλα, ΜΗ mainstream, υποδόρια και ιδιοσυγκρασιακά, πράγματα: Το σούρσιμο από τις παντόφλες της στο δωμάτιο.
Το ξεφύλλισμα εφημερίδων και περιοδικών σε δροσερά σκεπάσματα μετά τον απογευματινό ύπνο - η Zoe, διαβάζει Uncut. Το μελτέμι στη βεράντα. Το ζζζζ του κουνουπιού (στην ακτή του κουνουπιού που αποφάσισες να πάτε για βραδυνό μπάνιο). Το ντουπ από την κουτουλιά σου στο θαλασσόδεντρο. Ξύπνα, ήρθε ο Σεπτέμβρης. Στο τέλος του μήνα, θα πρέπει να ξυπνήσουμε κι εκείνον τον τύπο από τους Green Day.

YΓ. Η Zoe, στέλνει χαιρετίσματα από το Bέλγιο.

Δημοσιεύθηκε στο e-tetRadio

6.9.12

Δώσ'μου τσιγάρο

(...)

Τώρα που η χρεωκοπία βάφτιστηκε στο Είναι μας ως σύγχρονο Ελληνικό trademark, τα βράδυα στο νησί όλοι καπνίζουν στριφτά και πίνουν μπίρα κονσέρβα -απ’ το περίπτερο- κοιτώντας το κύμα. Το τελετουργικό είναι δεδομένο...


Η συνέχεια στο Protagon

29.7.12

Πρόθεση φόνου

(...)
"Αυτόν τον τύπο τον ξέρω. Εδώ και τρεις μήνες είναι χωρίς δουλειά. Εδώ και τρεις βδομάδες, τα βράδια του κλέβουν τη βενζίνη από τη μηχανή του. Στην αρχή δεν το είχε πάρει χαμπάρι, το ανακάλυψε μια μέρα ξαφνικά. Συνήθως έρχεται αργά το βράδυ έχοντας ψάξει μεροκάματα σε μπαράκια και όταν επιστρέφει τον ακούς να κλαίει στην τουαλέτα..."

Η συνέχεια στο Protagon



Photo: Brenda Brand

23.7.12

It Moss be Kate

Μέσα των ‘90s. Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν. Στο Λονδίνο τότε, ζούσα -κοντά και στους φίλους που με φιλοξενούσαν σε ένα υπενοικιασμένο διόροφο στο Landbroke Grove- τα δικά μου ‘70s. 

Έξω απ’ την πόρτα μας ρασταφάρι πουλούσαν χασίς, κάτω από τον M40 μετανάστες από την Καραϊβική έπαιζαν calypso, στα ρουχάδικα του Notting Hill μπορούσες να ντυθείς μεσαιωνικός μύστης σαν τον Richiie Blackmore ή μικρός Γαβριάς σαν τον Nick Cave. Με τον τελευταίο ψωνίζαμε και στο ίδιο σούπερμάρκετ –αλλά αυτή είναι μια άλλη, ένοχη ιστορία.
Πίσω στο σπίτι με την εσωτερική σκάλα που το ταβάνι της έτριζε όταν περπατούσε (ή πηδιόταν) κανείς στον πάνω όροφο, ακούγαμε τα άπαντα του Hammill και των Led Zeppelin και πειραματιζόμασταν -μεταξύ άλλων- με τα χιλιάδες μπαχάρια και καρυκεύματα που βρίσκαμε στα μαγαζάκια της γειτονιάς.
Πολύ πριν ο Χιου Γκραντ και η κοπέλα με το μεγάλο στόμα κάνουν trend το Notting Hill και αρχίσουν να σκάνε τουρίστες στο Αυγουστιάτικο καρναβάλι, στην ευρύτερη περιοχή του Portobello μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε. Εννοώ τα ινδάλματά σου. Τον Nick Cave, τον Paul Weller ή τον Michael Brook.
Ένα μέρος που σκάγαμε συχνά, ήταν ένα μικρό πορτογαλικό καφέ, το café Lisboa. Τότε, δεν είχε γίνει ακόμη η trendy patisserie που είναι σήμερα. Αν περνούσες το πρωί θα συναντούσες κάτι χοντροκομμένους τύπους με φάτσες που έμοιαζαν σα να είχαν μόλις σκοτώσει τη μάνα τους και είχαν σκουπίσει τα αίματα στις ξεχειλωμένες τους φανέλες.
Το βράδυ όμως, pal! Όταν έπεφτε το σκοτάδι πάνω στην αχανή μητρόπολη, το μικροσκοπικό εκείνο καφέ έκανε στιγμιαία υπαρξιακή ανακαίνιση. Αναβαθμιζόταν σε ιερό του πόθου. Τα αίματα άναβαν. Το μέρος μεταμορφωνόταν σε underground spot, με αυτοσχέδια κοκτέιλ και γάρα, χαλαρές γκόμενες –Αγγλίδες, Κύπριες, Τουρκάλες και Ιταλίδες- Νιγηριανούς dudes επικίνδυνα πολύ περήφανους που σέρνανε ξανθές Αγγλιδούλες, Ινδούς φοιτητές και καλλιτέχνες –εδώ ένα βράδυ τσουγκρίσαμε pints με τον Paul Weller που έκανε πρόβες κάπου εκεί κοντά, εδώ τζαμαρισε ο κιθαρίστας του John Lee Hooker, εδώ συνάντησα και εκείνη.
Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν –το ‘παμε; Δεν μπορούσες όμως να μην την προσέξεις. Άναβε τα τσιγάρα δυο μαζί και έψαχνε κάποιον να δώσει το δεύτερο. Μετά έπινε από το ποτήρι σου. Μια φορά κατέβασε το μπλουζάκι της και μας ρώτησε αν βρίσκαμε ότι το στήθος ήταν πολύ μικρό. Είχε τικ –έξυνε και ρουφούσε τη μύτη της, από την κόκα- και όλοι την αγκάλιαζαν και τη φιλούσαν στο στόμα για το welcome κάθε φορά που έσκαγε, ασυνόδευτη ή όχι, αδιάφορο. Ήταν μικροκαμωμένη και πρόσχαρη, όσοι ήξεραν έλεγαν ότι έστηνε παρτούζες με ένα άλλο κορίτσι, τη Lemon. Απ’ την παρέα μόνο ένας είχε την τύχη να τον προσκαλέσουν μια φορά -εκείνες διάλεγαν.
Την ξανάδα πολλές φορές τα επόμενα χρόνια. Στο βιντεοκλίπ του Jack White, σε διαφημιστικά, στο τελευταίο εξώφυλλο του Bryan Ferry, σε catwalks και δουλειές φωτογράφων που θαυμάζω , στο νέο clip του George Michael ... Ο George δεν την είχε καλέσει τότε στα 90'ς να παίξει στο video του "Freedom" - είχε προτιμήσει τις Linda Evangelista, Naomi Campbell, Christie Turlington και Cindy Crawford.
Σήμερα όμως δεν είχε ίσως άλλη επιλογή. Ίσως επειδή είναι κι αυτή ένα από τα «κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα», survivor όπως εκείνος ή ίσως πάλι, επειδή είναι η μόνη που θα μπορούσε ακόμη να τον φιλήσει στο στόμα. Όπως τότε που ήταν 21 χρονών, στο café Lisboa. .


Γράφτηκε για το e-tetradio