6.8.14

Rui Palha street photography



Portuguese photographer Rui Palha, I discovered recently and really love his work.

12.11.13

"The Invader" by Nicolas Provost

Nicolas Provost is a Belgian artist whose practice explores the "phenomenon of cinema" and its effects on our collective conscious.Through manipulating landmark films such as The Shining, Rashomon and other sources of archive film material - or as in his Plot Point trilogy - by placing hidden, high-definition cameras and actors like Jon Voight and Jack Nicholson of a Las Vegas casino or Times Square, Provost edits so as to imbue the footage with the emotional tension of a thriller while leaving the audience guessing who has done what and where.

The video featured here is the stunning opening sequence of his debut feature film The Invader which is doing the rounds at the film festival circuit now. Starring Hannelore Knuts and shot on the Italian island Lampedusa, The Invader elaborates upon Provost's 2004 short film Exoticore which tells the story of an immigrant from Burkino Faso and his attempts to integrate within Western society. And what a welcome it is.

8.11.13

Romain Gavras and David Bowie meet at Louis Vuitton's sequel “L’Invitation au Voyage”

While the first “L’Invitation au Voyage” was created by photographer-slash-director duo Inez and Vinoodh - who are also responsible for Gaga's Applause promo - the second installment is the work of Romain Gavras.

Frederic Winckler, Vuitton’s communication and events director, says of snagging Bowie to appear in the ad, “He’s a client and someone who has a natural link with the brand. He liked the character, the role he was asked to play.” The campaign comes at the end of what has been a fantastic year for the pop star, which also included the release of his first studio album in over a decade and an exhibition of his costumes at London Victoria & Albert Museum.

3.4.13

Ambient Jam for electric guitar / 5 sounds, total time: 25.07'


Instrument: electric guitar.
Plugged in a JamMan Solo Stereo Looper (Digitech) and performed live with three layers.
Effects: DynaComp (MXR), POG-2 (ElectroHarmonix), Alter Ego (TC Electronic), Hall of Fame (TC Electronic).
Acoustic Simulator AC-2 (Boss) and SCF (TC Electronic) on "Findings".

7.12.12

Dave Brubeck RIP


His Music Gave Jazz New Pop...

19.11.12

The future is uncertain (and the end is always near)

This short documentary looks at the current social crisis in Greece, the growth of alternative economies, general strikes, and the rise of the anti-fascist movement in response to violent attacks by the far-right. After six years of recession, the situation in Greece is growing increasingly dark. As the unemployment rate continues to rise and salaries continue to drop, the country has descended into an increasingly unpredictable situation.

24.10.12

Αthens: Social Meltdown



Produced & Directed by Ross Domoney
Interview: Dimitris Dalakoglou
Filmed, Photographed & Edited by: Ross Domoney

10.9.12

Zoe was here

Η φράση που συναγωνίζεται ίσως σε κοινοτυπία τον «ήχο της πόλης», είναι «το soundtrack του καλοκαιριού». Ανέμπνευστοι υλατζήδες εφημερίδων και ξεπέτηδες συντάκτες lifestyle περιοδικών το έχουν χρησιμοποιήσει τόσο εκνευρυστικά πολύ, ώστε δεν θα με εξέπληττε αν μια μέρα, απ’ το κακό του, το καλοκαίρι άρχιζε να μοιάζει με φθινόπωρο. 

Τι μου λέτε; Συμβαίνει ήδη; Χιόνισε στη νότιο Αφρικη;
Το «soundtrack του καλοκαιριού» λοιπόν δεν είναι κάτι υποχρεωτικά αντικειμενικό, όπως υπαινίσσονται οι φιλόπονοι γραφιάδες των εν λόγω πονημάτων. Είναι διαφορετικό για τον καθένα – και ναι, μιλάω και για σένα, άσπονδε σκυλά που πίνεις ιδρωμένος πετρέλαιο σανράιζ στο κάθε ελληνάδικο της συμφοράς (σου) και για σας, μωρέ παιδιά καημένα κι ας είστε λερωμένα επειδή ξερνάτε κάθε χαραυγή στα trance πάρτι της Αντιπάρου.
Καθένας εις το είδος του και ο τζίτζικας στο κυπαρίσσι. Ή στη συκιά. Ορίστε, αυτό θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία αν θες να προσδιορίσεις αυτό το γαμημένο «soundtrack του καλοκαιριού»:
O ξενηστικωμένος τζίτζικας που καλύπτει τα χάχανα της τουρίστριας που μαρκαλεύεις καταμεσήμερο στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο. Το τριζόνι που πριονίζει τη νύχτα στο ταβερνάκι που κάθισες αποβραδίς –μετά της τουρίστριας βεβαίως, ας τη λέμε Zoe- μη ξέροντας αν η υγρασία που νιώθει (το τριζόνι) είναι από τη θάλασσα ή από το θρούμπι πάνω στο οποίο αναπαύεται στη βραδυνή ύπαιθρο. Κλισέ; Άντε και συμφωνώ. Σε κάθε περίπτωση όμως, όχι mainstream, παραθερισταρά μου.
Το «soundtrack του καλοκαιριού» δεν είναι mainstream ακόμη κι αν τσαλαβουτάς όλη μέρα στην πισίνα του all inclusive ή της αυθαίρετης βίλλας σου και ακούς λαουντζιές και bouzouki hits (Ζoe, πώς και τόσο νωρίς;).
Ο ήχος του καλοκαιριού -και θα παρατηρήσατε ότι δεν έχω αναφέρει πουθενά τον παφλασμό των κυμάτων, ευχαριστώ- θα μπορούσε να είναι εκατοντάδες άλλα, ΜΗ mainstream, υποδόρια και ιδιοσυγκρασιακά, πράγματα: Το σούρσιμο από τις παντόφλες της στο δωμάτιο.
Το ξεφύλλισμα εφημερίδων και περιοδικών σε δροσερά σκεπάσματα μετά τον απογευματινό ύπνο - η Zoe, διαβάζει Uncut. Το μελτέμι στη βεράντα. Το ζζζζ του κουνουπιού (στην ακτή του κουνουπιού που αποφάσισες να πάτε για βραδυνό μπάνιο). Το ντουπ από την κουτουλιά σου στο θαλασσόδεντρο. Ξύπνα, ήρθε ο Σεπτέμβρης. Στο τέλος του μήνα, θα πρέπει να ξυπνήσουμε κι εκείνον τον τύπο από τους Green Day.

YΓ. Η Zoe, στέλνει χαιρετίσματα από το Bέλγιο.

Δημοσιεύθηκε στο e-tetRadio

6.9.12

Δώσ'μου τσιγάρο

(...)

Τώρα που η χρεωκοπία βάφτιστηκε στο Είναι μας ως σύγχρονο Ελληνικό trademark, τα βράδυα στο νησί όλοι καπνίζουν στριφτά και πίνουν μπίρα κονσέρβα -απ’ το περίπτερο- κοιτώντας το κύμα. Το τελετουργικό είναι δεδομένο...


Η συνέχεια στο Protagon

29.7.12

Πρόθεση φόνου

(...)
"Αυτόν τον τύπο τον ξέρω. Εδώ και τρεις μήνες είναι χωρίς δουλειά. Εδώ και τρεις βδομάδες, τα βράδια του κλέβουν τη βενζίνη από τη μηχανή του. Στην αρχή δεν το είχε πάρει χαμπάρι, το ανακάλυψε μια μέρα ξαφνικά. Συνήθως έρχεται αργά το βράδυ έχοντας ψάξει μεροκάματα σε μπαράκια και όταν επιστρέφει τον ακούς να κλαίει στην τουαλέτα..."

Η συνέχεια στο Protagon



Photo: Brenda Brand

23.7.12

It Moss be Kate

Μέσα των ‘90s. Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν. Στο Λονδίνο τότε, ζούσα -κοντά και στους φίλους που με φιλοξενούσαν σε ένα υπενοικιασμένο διόροφο στο Landbroke Grove- τα δικά μου ‘70s. 

Έξω απ’ την πόρτα μας ρασταφάρι πουλούσαν χασίς, κάτω από τον M40 μετανάστες από την Καραϊβική έπαιζαν calypso, στα ρουχάδικα του Notting Hill μπορούσες να ντυθείς μεσαιωνικός μύστης σαν τον Richiie Blackmore ή μικρός Γαβριάς σαν τον Nick Cave. Με τον τελευταίο ψωνίζαμε και στο ίδιο σούπερμάρκετ –αλλά αυτή είναι μια άλλη, ένοχη ιστορία.
Πίσω στο σπίτι με την εσωτερική σκάλα που το ταβάνι της έτριζε όταν περπατούσε (ή πηδιόταν) κανείς στον πάνω όροφο, ακούγαμε τα άπαντα του Hammill και των Led Zeppelin και πειραματιζόμασταν -μεταξύ άλλων- με τα χιλιάδες μπαχάρια και καρυκεύματα που βρίσκαμε στα μαγαζάκια της γειτονιάς.
Πολύ πριν ο Χιου Γκραντ και η κοπέλα με το μεγάλο στόμα κάνουν trend το Notting Hill και αρχίσουν να σκάνε τουρίστες στο Αυγουστιάτικο καρναβάλι, στην ευρύτερη περιοχή του Portobello μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε. Εννοώ τα ινδάλματά σου. Τον Nick Cave, τον Paul Weller ή τον Michael Brook.
Ένα μέρος που σκάγαμε συχνά, ήταν ένα μικρό πορτογαλικό καφέ, το café Lisboa. Τότε, δεν είχε γίνει ακόμη η trendy patisserie που είναι σήμερα. Αν περνούσες το πρωί θα συναντούσες κάτι χοντροκομμένους τύπους με φάτσες που έμοιαζαν σα να είχαν μόλις σκοτώσει τη μάνα τους και είχαν σκουπίσει τα αίματα στις ξεχειλωμένες τους φανέλες.
Το βράδυ όμως, pal! Όταν έπεφτε το σκοτάδι πάνω στην αχανή μητρόπολη, το μικροσκοπικό εκείνο καφέ έκανε στιγμιαία υπαρξιακή ανακαίνιση. Αναβαθμιζόταν σε ιερό του πόθου. Τα αίματα άναβαν. Το μέρος μεταμορφωνόταν σε underground spot, με αυτοσχέδια κοκτέιλ και γάρα, χαλαρές γκόμενες –Αγγλίδες, Κύπριες, Τουρκάλες και Ιταλίδες- Νιγηριανούς dudes επικίνδυνα πολύ περήφανους που σέρνανε ξανθές Αγγλιδούλες, Ινδούς φοιτητές και καλλιτέχνες –εδώ ένα βράδυ τσουγκρίσαμε pints με τον Paul Weller που έκανε πρόβες κάπου εκεί κοντά, εδώ τζαμαρισε ο κιθαρίστας του John Lee Hooker, εδώ συνάντησα και εκείνη.
Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν –το ‘παμε; Δεν μπορούσες όμως να μην την προσέξεις. Άναβε τα τσιγάρα δυο μαζί και έψαχνε κάποιον να δώσει το δεύτερο. Μετά έπινε από το ποτήρι σου. Μια φορά κατέβασε το μπλουζάκι της και μας ρώτησε αν βρίσκαμε ότι το στήθος ήταν πολύ μικρό. Είχε τικ –έξυνε και ρουφούσε τη μύτη της, από την κόκα- και όλοι την αγκάλιαζαν και τη φιλούσαν στο στόμα για το welcome κάθε φορά που έσκαγε, ασυνόδευτη ή όχι, αδιάφορο. Ήταν μικροκαμωμένη και πρόσχαρη, όσοι ήξεραν έλεγαν ότι έστηνε παρτούζες με ένα άλλο κορίτσι, τη Lemon. Απ’ την παρέα μόνο ένας είχε την τύχη να τον προσκαλέσουν μια φορά -εκείνες διάλεγαν.
Την ξανάδα πολλές φορές τα επόμενα χρόνια. Στο βιντεοκλίπ του Jack White, σε διαφημιστικά, στο τελευταίο εξώφυλλο του Bryan Ferry, σε catwalks και δουλειές φωτογράφων που θαυμάζω , στο νέο clip του George Michael ... Ο George δεν την είχε καλέσει τότε στα 90'ς να παίξει στο video του "Freedom" - είχε προτιμήσει τις Linda Evangelista, Naomi Campbell, Christie Turlington και Cindy Crawford.
Σήμερα όμως δεν είχε ίσως άλλη επιλογή. Ίσως επειδή είναι κι αυτή ένα από τα «κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα», survivor όπως εκείνος ή ίσως πάλι, επειδή είναι η μόνη που θα μπορούσε ακόμη να τον φιλήσει στο στόμα. Όπως τότε που ήταν 21 χρονών, στο café Lisboa. .


Γράφτηκε για το e-tetradio