23.12.14

Υπόθεση Χαϊκάλη | Oι δηλώσεις για χρηματισμό του Ποταμιού και εμπλοκή της Τράπεζας Πειραιώς που "κατεβηκαν" από το Ίντερνετ

Το παρακάτω κείμενο είναι αυτούσια δημοσίευση της Ειρήνης Κωστάκη από το vouliwatch.gr. Και η δημοσίευση έχιε κατέβει πλέον, για άγνωστους λόγους, όμως όσα καταγράφηκαν εκεί, μπορούν να ανασυρθούν χάρη στο Google cache.



Για λεφτά που έδωσε στον Γιώργο Αποστολόπουλο για να τα επενδύσει στο χρηματιστήριο για ένα δικό του project με την Deutsche bank, κάνει λόγο ο κ. Παύλος Χαϊκάλης σε διάλογο που είχε με τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες μετά την ακρόασή του από την Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας.
Ο κ. Χαϊκάλης ανεφερε πως το 10% από τα 5.000€ δεν ήταν τόκος, αλλά αφορούσε την τμηματική επιστροφή των χρημάτων. Ακόμη είπε ότι μέσα στην μαγνητοφωνημένη συνομιλία γίνεται αναφορά στο Ποτάμι του κ. Σταύρου Θεοδωράκη. «Τα παίρνει και ο Θεοδωράκης είναι ο πιο έξυπνος από όλους», του είπε ο κ. Αποστολόπουλος. «Το Ποτάμι ότι τα παίρνει από παντού. Είναι ο πιο έξυπνος. Κάνει τέτοιες καταγγελίες μέσα». Ο κ. Χαϊκάλης κάνει λόγο για 700.000€, τα οποία είτε θα του τα έδινε ο ίδιος ο κ. Αποστολόπουλος, είτε θα του τα έφερνε ο φρουρός του Προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς: «Πήγα λοιπόν στην όλη ιστορία, γράψαμε την κουβέντα και μου λέει τα χρήματα είναι αυτά, θα στα φέρω εγώ ή ο διευθυντής της φρουράς του προέδρου, μου λέει το όνομά του, μου λέγε για Ποτάμι, μου λέγε γι΄ αυτά, μου λέγε για βουλευτές». Σχετικά με το ύψος των χρημάτων, αναφέρει: «Τα λεφτά αυτά είναι από την τράπεζα, μου λέει πολλά μέσα. Αν ανοιχτεί θα σας φύγει η ψυχή. Αυτό είναι το πακέτο. Τα 700 χιλιάρικα, δεν μπορώ παραπάνω, 700 χιλιάρικα και τα υπόλοιπα μου λέει βρες μου τρόπο θέλουμε να είναι άσπρα. Να κάνεις ένα θέατρο».
Το πρώτο τμήμα της συνομιλίας με τους δημοσιογράφους έχει ως εξής:
Χαϊκάλης: -Θα μου ξοφλούσε το ποσό αυτό, εεε το δικό μου,εεε που του είχα δώσει τα 5.000 και μου δώσε τα 2 μηνιάτικα. Αυτό εννοούσα το 10% και ειπώθηκε σε μια φόρτιση… δεν υπάρχουν πουθενά μετοχές δικές μου, δεν έχει αγοράσει κανένας μετοχές, δεν έχω παίξει στο χρηματιστήριο, δεν έχω καμία χρηματιστηριακή συναλλαγή.
«Δημοσιογράφος: -Δηλαδή αυτό ήταν τμηματική επιστροφή του ποσού;
Χ: -Ναι. Ναι.
Δ: -Υπάρχει όμως απομαγνητοφωνημένο κείμενο σε τηλεόραση όμως…
Χ: -Σας είπα ήμουνα φορτισμένος.
Δ: -Μα δεν το έχετε πει μια φορά.
Χ: -Τι δεν το έχω πει μια φορά;
Δ: -Δύο, τρεις φορές το έχετε πει.
Χ: -Όχι το αναπαρήγαγαν, το αναπαρήγαγαν.
Δ: -Το αναπαρήγαγαν στην εκπομπή του Άκη του Παυλοπουλου.
Χ: -Στην εκπομπή…παιδιά δεν είναι το θέμα. αλλά αν θέλετε να μπείτε σε μια διαδικασία, γιατί έχουν πέσει όλοι απάνω μου, ψάξτε να πείτε αυτό που είπα στην επιτροπή Δεοντολογίας. Αν βρείτε μια μετοχή αγορασμένη στο όνομά μου…τώρα αν σε μια φόρτιση είπα αυτό για το 10% ή κάτι τέτοιο…
Αυτά τα λεφτά του τα έδωσα. Του είπα, Γιώργο δεν έχω λεφτά, το έχω πει εγώ δεν έχω λεφτά είπα θα σου δώσω αυτά, το αν είπα το 10%, το είπα γιατί δεν μπορούσα να διαχειριστώ το λόγο, αυτό το είπα. Και δεν υπάρχει κάτι με τόκο 10%, χρηματιστηριακό δηλαδή. Για να παίξει αυτός στο Χρηματιστήριο γιατί είχε ένα πρότζεκτ χρηματιστηριακό. Τώρα… αυτός φερόταν ως εκπρόσωπος της Deutsche Bank, εγώ δεν είχα λόγο να το αμφισβητήσω. Μου είχε δώσει και μηνύματα ανθρώπων,
Δεν έχετε καταλάβει τι συμβαίνει; Αυτός προσπαθούσε να καταλάβει το μήκος της δικής μου οικονομικής ευρωστία ή όχι, αν υπήρχε πρόβλημα ή όχι για να το χρησιμοποιήσει όπως το χρησιμοποίησε.
Δ: -Μετά όμως τα πήρε και δεν σας τα έδινε πίσω.
Χ: -Μα γι΄ αυτό σας λέω. Δεν έχω πάρει…του δάνεισα ένα 5.000. τα δύο λοιπόν έρχεται κάποια στιγμή και μου λέει πάρε 2.000. και του λέω αυτά τα δύο τι είναι; Του γράφω σε μήνυμα sms το έχουμε ξεφτιλίσει, εγώ σε έβλεπα σα φίλο. Με έχει αντιμετωπίσει σα μαλάκα. Γιατί μου έχεις κάνει αυτή την κοροιδία και μου λέει αυτό πρέπει να το λύσουμε σαν ενθρώποι. Έρχεται λοιπόν και μου λέει πάρε δύο χιλιάρικα. Μου λέει δύο χιλιάρικα. Του λέω τι είναι αυτά τα δύο χιλιάρικα; Τα παίρνω του λέω σαν το χρέος. Όχι μου λέει αυτά είναι για να έχεις καλές σχέσεις με τον Πρόεδρο. Του λέω, ποιον πρόεδρο; Τον Καμμένο; Όχι μου λέει με τον Πρόεδρο της Τράπεζας. Σε παρακαλώ του λέω δεν είμαι μαλάκας…δεν έχω καμία…όχι μου λέει, γιατί είπαμε να έχετε μια καλή σχέση, μην είσαι μαλάκας μου λέει. Τα παίρνω σαν χρέος του λέω και τον άλλο μήνα μου λέει θα επανέλθουμε, θα φέρω να σου δώσω..πάρε τα δύο χιλιάρικα. Τα παίρνω και το λέω…άντε…αυτό και μου τα βάζει….
Δ: -Γιατί δεν του λέγατε αφού μου χρωστάς πέντε εγώ παίρνω τα δύο που είναι το χρέος και μου δίνει άλλα δύο…
Χ: -Ε, αυτό του είπα.
Δ: -Αρα από τα πέντε μόνο τα δύο σας χρωστάει, τα άλλα σας τα έδωσε.
Χ: -Είπα εγώ ότι δεν αυτή τη στιγμή υπάρχει απαίτηση; Από τα πέντε τα 4 ναι μου τα έχει επιστρέψει.
Δ: -Δηλαδή 1000 ευρώ σας χρωστάει…
Χ: -Αυτό που θέλετε εσείς ακούτε. Το 800 ήταν η μία δόση του δανείου και μετά έρχεται και μου λέει: 3200 έχουν μείνει. Έρχεται και μου λέει πάρε δύο χιλιάρικα, του λέω τα παίρνω ως αυτό…και άσε τις μαλακίες. Και μου δίνει τα δύο χιλιάρικα, τα παίρνω, κανονικά τα παίρνω και μου λέει αυτά τα λεφτά δεν είναι από το χρέος είναι για έχεις καλές σχέσεις με τον πρόεδρο.
Δ: -Τον Σάλλα δηλαδή;
Χ: -Δεν λέω το όνομα
Δ: -Τον Πρόεδρο της Τράπεζας Πειραιώς
Χ: -Ναι, και του λέω μαλακίες, μη μου ξαναπείς τέτοια πράγματα. Και τη δεύτερη φορά επειδή δεν πάω στο ραντεβού, είχα πρόβλημα με το δόση του δανείου, του έλεγα σε παρακαλώ βάλε μου τα 800 ευρώ γιατί καίγομαι, πήγε και μου έβαλε άλλα δύο χιλιάρικα. Μου έβαλε άλλα δύο χιλιάρικα. Υπερβαίνοντας αυτό το ποσό το οποίο…εντάξει; Και μετά όταν του λέω γιατί το έκανες αυτό; Εν τω μεταξύ η τράπεζα τα πήρε αυτά κατευθείαν για το δάνειο, εντάξει; Μου λέει μην είσαι μαλάκας έλα εδώ και θα έχουμε κουβέντες. Και αρχίζουμε και κάνουμε κουβέντες για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και του λέω, χέσε με δεν υπάρχει αυτή η ιστορία. Και κάποια στιγμή μου παρουσιάζει και μου λέει, είναι 2-3 εκατομμύρια ρε μαλάκα, μην είσαι μαλάκας. Του λέω εγώ είμαι φίρμα θα πάρω 4. και γέλαγα νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα. Είχαμε τελειώσει τη ιστορία και πάνω εκεί έρχεται και μου λέει, να σου πω, το πακέτο αυτό, αυτά είναι τα χρήματα εδώ πέρα και του λέω, είσαι γελοίος θα φάμε ξύλο, πάμε να φύγουμε γιατί έχω γύρισμα και γυρίζει και μου λέει, υπάρχουν και άλλοι μέσα, μην είσαι μαλάκας.
Δ: -Ποιον εννοούσε;
Χ: -Κάποιους βουλευτές των ΑΝΕΛ, δεν ξέρω.
Ήθελε να δημιουργήσει κλίμα. Εγώ πάνω σε αυτό το κλίμα και γι΄αυτό πήγα την άλλη μέρα μέρα και μου είπε, κοίτα τα λεφτά αυτά είναι από την τράπεζα, μου λέει πολλά μέσα. Αν ανοιχτεί θα σας φύγει η ψυχή. Αυτό είναι το πακέτο. Τα 700 χιλιάρικα, δεν μπορώ παραπάνω, 700 χιλιάρικα και τα υπόλοιπα μου λέει βρες μου τρόπο θέλουμε να είναι άσπρα. Να κάνεις ένα θέατρο. Του λέω τι θέατρο ρε μαλάκα; Είσαι σοβαρός; Τι μου λες τώρα αυτά τα πράγματα; Εγώ μιλάμε σε αυτό το θέμα. γιατί ψάχνω να βρω την ιστορία. Μου λέει βρες ένα τρόπο και θα επανέλθουμε στην ιστορία….έχω ενημερώσει εγώ τον πρόεδρο στη συζήτηση που κάναμε την άλλη μέρα και μου λέει όταν θα σου γίνει επόμενη συνάντηση θα πάμε και θα τον έχουμε γραμμένο. Πήγα λοιπόν στην όλη ιστορία, γράψαμε την κουβέντα και μου λέει τα χρήματα είναι αυτά, θα στα φέρω εγώ ή ο διευθυντής της φρουράς του προέδρου, μου λέει το όνομά του, μου λέγε για Ποτάμι, μου λέγε γι΄ αυτά, μου λέγε για βουλευτές,
Δ: -Για το Ποτάμι τι σας είπε;
Χ: -Ότι τα παίρνει από παντού να ούμε και τα λοιπά. Τα παίρνει και ο Θεοδωράκης είναι ο πιο έξυπνος από όλους. Μου λέει ο ένας παίρνει από εδώ λίγα, ο άλλος πάει από εδώ, πάει από εκεί, μου λέει ότι ο άξονας τρομοκρατίας που υπάρχει, αυτά είναι μέσα στην απομαγνητοφώνηση, ενός επιχειρηματία δεν μπορώ να πω το όνομα τώρα και ενός…κατάδικου της φυλακής, τον οποίο μου κατονομάζει δεν τον λέω τώρα, γιατί μπορεί να δημιουργηθεί θέμα και δεν θα το ανοίξουμε…δεν θέλω να εκτεθώ, θα ενεργήσει σύντομα. αυτό το λέω γιατί…
Δ: -Δηλαδή θα υπάρξει τρομοκρατική ενέργεια;
Χ: -Όπως τα λέω τώρα…
Ο άξονας τρομοκρατίας ενός επιχειρηματία, με ενός κατάδικου β, τον οποίον τον ξέρετε εσείς, θα λειτουργήσει σύντομα. μούφα δεν έχει γίνει τίποτα. Ούτε πιστεύω ότι μπορεί να συμβεί.
Δ: -Δηλαδή συνεργάζονταν;
Χ: -Παιδιά ότι σας λέω μου είπε. Άκουγα και κατέγραφα. Αυτό ζητάω βοηθείστε όλοι να βγει το υλικό.
Δ: -Και τα χρήματα σας είπε ότι θα τα φέρει η φρουρά του κ. Σάλλα;
Χ: -Ναι. Και μου έλεγε ή εγώ ή αυτός. Κι εγώ δεν …
Δ: -Συγνώμη, και ότι το Ποτάμι τα έπαιρνε και αυτό από την Πειραιώς;
Χ: -Το Ποτάμι ότι τα παίρνει από παντού. Είναι ο πιο έξυπνος. Κάνει τέτοιες καταγγελίες μέσα. Σας ζητάω…Δεν ξέρω αν είστε από το Ποτάμι ή όχι…δεν έχω τίποτα με το Ποτάμι ούτε και με κανέναν.
Δ: -Δημοσιογράφοι είμαστε. Δεν είμαστε με το Ποτάμι.
Χ: -Μπράβο, εγώ σας λέω, πήγα και ζήτησα την άρση του απορρήτου του τηλεφώνου μου ξανά. Το αν θα το κάνει η εισαγγελία είναι δικό της θέμα».




7.12.14

Η Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα παρουσιάζει

Στις αρχές του 1977 δύο φοιτητές της Αρχιτεκτονικής σχολής του ΕΜΠ παρουσιάζουν δημόσια (σε ένα από τα τελευταία μαθήματα των σπουδών τους που λέγεται «διάλεξη») το θέμα «Πολεοδομία και Δημόσια Τάξη, Αθήνα Οχυρωμένη Πόλη». 
 
Είναι μια διάλεξη που θα προκ
αλέσει σκάνδαλο στη γενικά «αριστερή» (από άποψη φοιτητών και κατώτερου διδακτικού προσωπικού) σχόλη, σκάνδαλο του οποίου ο απόηχος θα αιωρείται για χρόνια στο περιβάλλον των ριζοσπαστικών φοιτητικών κύκλων του ΕΜΠ.
Οι δύο φοιτητές - που η πολιτική ταξινόμηση θα τους τοποθετήσει στην κατηγορία των καταστασιακών - μιλούν για ένα θέμα ταμπού, που ακόμα και η άκρα Αριστερά της εποχής δεν ήξερε, δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να ακουμπήσει: την σχέση της πολεοδομίας με την δημόσια τάξη, αλλά και την επανάσταση. Μιλούν για το «ιερό» Ιπποδάμειο σύστημα, αλλά και την «ανίερη» εξέγερση τον Δεκέμβρη του '44. Και μιλούν τεκμηριωμένα....

Το κείμενο της διάλεξης θα «χαθεί». Και θα πέσει στα χέρια ενός συντρόφου με ανορθόδοξο (πλην αντάξιο) του περιεχομένου του τρόπο. Στις μακρυές και παγωμένες νύχτες της δεκαπενθήμερης άγριας κατάληψης του ΕΜΠ στα τέλη του γενάρη του '90 (να θυμίσουμε: ενάντια στην αθώωση του μπάτσου Μελίστα νια τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτέζα 50 μήνες πριν, το Νοέμβρη του 1985), εκεί στις φωτιές της περιφρούρησης, ένα ακόμα φορτίο «σαβούρας» από κάποιο «ανοιγμένο» καθηγητικό γραφείο θα έρθει για να καεί λίγο λίγο... Μέσα στο σωρό θα ξεχωρίσει το γκρίζο εξώφυλλο μιας δεμένης φωτοτυπημένης μπροσούρας. Είναι ένα αντίγραφο της θρυλικής διάλεξης, που σκονιζόταν τόσα χρόνια στη βιβλιοθήκη ποιος ξέρει τίνος καθηγητή της Αρχιτεκτονικής. (Κάλλιο τριάντα νύχτες παγωνιάς παρά να καεί «αυτό»! Τί άλλο άραγε να καταστράφηκε έτσι, «κατά λάθος», χρήσιμο σε εκείνους που ξεπάγιαζαν εξτρεμιστικά; Πόσες φορές στην ιστορία έχουν γίνει έτσι τα πράγματα;) Σπάνια μια τέτοια συνάντηση «θεωρίας και πράξης»... αλλά αληθινή!

Η Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα, εξέδωσε το 2002 εκείνη τη διάλεξη. Και όχι μόνο ώς ένα ντοκουμέντο μιας άλλης, αν και όχι και πολύ παλιάς εποχής. Το περιεχόμενο της αντέχει στο χρόνο. Χωράει επίσης στις αρμοδιότητες της Λέσχης Κατασκόπων του 21ου αιώνα: είναι και τεκμηρίωση και μνήμη μαζί.


Περιεχόμενα:

εισαγωγή
νέο σύστημα, νέος χώρος
αθήνα
η επιλογή της Αθήνας για πρωτεύουσα
τα πρώτα σχέδια της Αθήνας
η Αθήνα από το 1833 ως το 1843
η Αθήνα από το 1843 ως το 1863
η Αθήνα στην περίοδο 1862 -1864
η Αθήνα από το 1880 ως το 1922
η Αθήνα από 1922 ως το 1940
η μάχη της Αθήνας - Δεκέμβρης 1944
Οικιστικά
παραπομπές βιβλιογραφία
Αντιφάσεις;

_________________________________

Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε/διαβάσετε/αποθηκεύσετε την έκδοση αυτή σε pdf.


 
«Πολεοδομία και Δημόσια Τάξη, Αθήνα Οχυρωμένη Πόλη». 



6.12.14

Δημοσιογραφία αλά ελληνικά

Στην Ελλάδα ντρεπόμουν να λέω ότι είμαι δημοσιογράφος.
Στον κινηματογράφο ή στο θέατρο (για άλλα θεάματα τύπου ρόκουέιβ δε συζητάμε, η συμπεριφορά που εισέπραττες ήταν σα να περιμένεις να σου δοθεί χάρη από τον αυτοκράτορα) με κοιταζαν στα δόντια έτσι και τολμούσα να κάνω χρήση της ατέλειάς μου λες και μου έκαναν χάρη - συχνά, το ύφος τους πρόδιδε την αντιμετώπιση "αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι". 

Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, και σε χώρες του πλανήτη από Ευρώπη μέχρι Ασία, όποτε συνέβη να επιδέιξω δημοσιογραφική ταυτότητα για να μπω οπουδήποτε, όπως λόγου χάρη σε ένα Μουσείο, μου ζητούσαν απλά να υπογράψω σχετικά με το έντυπο για το οποίο θέλω να καλύψω δημοσιογραφικά την έκθεση (έκθεση μόνιμη ή όχι, αδιάφορο) και να δώσω ένα mail ή κάποιο άλλο στοιχείο -τηλέφωνο κ.ο.κ. για να μπορούν να με με ενημερώνουν. Απλά, καθαρά και ντόμπρα πράγματα.

Η διαφορά για τις παράλληλες αυτά σύμπαντα της ελληνικής κολομβιας με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, είναι αυτή η είδηση. Στη χώρα του "γιατί όχι", κανείς δεν ντρέπεται και κανείς δεν παραιτείται.

30.11.14

Ένα κείμενο του Νίκου Ρωμανού από το 2013

"Ποτέ ξανά δούλοι, ποτέ ξανά με χαμηλωμένα βλέμματα, ποτέ ξανά μόνοι. Για πάντα στην απέντι όχθη, για πάντα εξεγερμένοι και βέβηλοι, για πάντα στο μονοπάτι των ελεύθερων ανθρώπων. Για πάντα, μ’ ακούς;"


Το κείμενο που παρατίθεται, το έχει γράψει ο Νίκος Ρωμανός το Νοέμβριο του 2013, σε ηλικία 20 ετών.

                                     Με τελικό προορισμό τους εσωτερικούς μας δαίμονες
Κάτοικος στη χώρα του παγωμένου χρόνου εδώ κα ένα χρόνο σχεδόν, ο πάγος έχει εξαπλωθεί πλέον και στο σώμα μου. Μονότονη καθημερινότητα επαναλαμβανόμενες κινήσεις, γενική ακινησία. Εδώ τα σύνορα έχουν μεταμορφωθεί σε σιδερένιες πόρτες και τοίχους.
Περπάτημα το προαύλιο, σαράντα βήματα πάνω-κάτω τριανταπέντε βήματα δεξιά-αριστερά. Μετά τοίχος. Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά, δεξιά-αριστερά. Με τον καιρό αρχίζεις να αποστηθίζεις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τα πέτρινα σύνορα που σε εμποδίζουν να κάνεις το τεσσαρακοστό πρώτο σου βήμα, το πού βρίσκονται τα διάφορα ορνιθοσκαλίσματα, πού είναι το κάθε εξόγκωμα. Σκέφτομαι ότι είναι λογικό αφού κάθε μέρα τα συναντάω αμέτρητες φορές μπροστά μου.
Το ρολόι που κρύβω μέσα στο σώμα μου, έχει παγώσει κι αυτό. Κι ας γνωρίζω ότι ο χρόνος της ζωής μου κυλάει αντίστροφα προβληματίζομαι, οι μαθηματικοί υπολογισμοί της φυλακής για την παραμονή μου εδώ, μου φέρνουν αηδία. 3/5 υφ’ όρων απόλυση, 1/3 της ποινής σκαστό για άδεια, έχεις να βγάλεις τόση φυλακή με τόσα μεροκάματα, τόση χωρίς αυτά.
Πάντα σιχαινόμουνα τα μαθηματικά που καθορίζουν τη ζωή μου. Αν είχα κάποια κλίση προς τα εκεί μάλλον ποτέ δεν θα επέλεγα μία τέτοια ζωή. Μία απλή εξίσωση από τους γραφειοκράτες της επαναστατικής λογιστικής θα με είχε πείσει. Αναρχία + αντάρτικο πόλης= παρανομία= θάνατος ή φυλακή, θα μου έλεγαν και τώρα θα πίστευαν ότι έχουν δικαιωθεί. Τον κακό τους τον καιρό θα τους έλεγα και τότε και τώρα. Η ανθρώπινη ζωή δεν χωράει σε κλάσματα και εξισώσεις. Και το πάθος για ελευθερία δεν στοιχειώνεται από κανένα φάντασμα της συνθηκολόγησης. Απλό σαν τις μαθηματικές εξισώσεις της ήττας που τόσο απεχθάνομαι.
Ας γυρίσουμε όμως πίσω σε εκείνο το εσωτερικό ρολόι. Όσο ήμουν στην παρανομία, το εσωτερικό μου ρολόι είχε πάει στον ωρολογοποιό, ο οποίος το έστειλε στην ψυχιατική κλινική. Όταν τον ρώτησα γιατί, μου είπε πως εκεί πηγαίνουν όλα τα ρολόγια που κατοικούν στα σώματα εκείνων που πολεμούν την μοίρα του αιώνιου σκλάβου. Επίσημη διάγνωση ήταν ότι κουρδίστηκε από ανώμαλα χέρια.
Όμως εκείνο αψήφησε τις προσταγές και τις επικλήσεις για επιστροφή στην ομαλότητα της χειρουργικά υπολογισμένης ασυδοσίας. Έτσι, μία όμορφη νύχτα με φεγγάρι έκανε το άλμα προς την ελευθερία και δραπέτευσε από τον λευκό θάλαμο του ψυχιατρείου. Το ξανασυνάντησα σε ένα συνωμοτικό ραντεβού, όπου ο καθένας μας είχε πάρει τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης. Μία ειλικρινής κουβέντα, όμορφες υποσχέσεις και μία μεγάλη απόφαση.
Ποτέ ξανά δούλοι, ποτέ ξανά με χαμηλωμένα βλέμματα, ποτέ ξανά μόνοι. Για πάντα στην απένατι όχθη, για πάντα εξεγερμένοι και βέβηλοι, για πάντα στο μονοπάτι των ελεύθερων ανθρώπων. Για πάντα, μ’ ακούς;
Μισώ εκείνους που έχουν τη διαστροφή να απαιτούν υποταγή. Γι’ αυτούς τα σκυμμένα κεφάλια και η σιωπή είναι κάτι σαν ιεροτελεστία όπου ο αφέντης χρήζει τον δούλο του, άξιο να τον υπηρετεί.
Μισώ επίσης και την λογική των δούλων που αισθάνονται ότι η υποταγή είναι μία μορφή εξιλέωσης στα βάσανά τους. Ξέρω πως ελάχιστοι είναι αυτοί που θα διαφύγουν απ’ αυτόν τον λαβύρινθο. Σκέφτομαι πως υπάρχουν χιλιάδες σελίδες ιστορίας, όπου επαναστάτες προσπαθούν να χαράξουν δρομολόγια διαφυγής, να υποδείξουν τον μίτο της Αριάδνης. Καταλήγω πως μάλλον είναι ανούσιο γιατί αυτοί που διαφεύγουν, δεν έχουν ακολουθήσει καμία πεπατημένη, απλά ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους.
Παίρνω μία βαθιά ανάσα για να επιστρέψω στη φυλακή. Εδώ το ρολόι μου έχει παγώσει για τα καλά. Μπορώ να πω, πως έχει αποπροσανατολιστεί πλήρως και τα σημεία αναφοράς έχουν χαθεί μαζί με τις όποιες ελπίδες για κάτι αξιόλογο.
Ακόμα και έτσι όμως έχω βρει τον τρόπο, έστω και προσωρινά, να σπάω τον πάγο και να το ακούω έστω για λίγα λεπτά της ώρας. Είναι η στιγμή που βγαίνω στο προαύλιο και φοράω τα ακουστικά για να ακούσω μουσική.
Εκεί κρύβεται το μυστικό που το θέτει σε κίνηση, τα σχέδιά μου ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μου, εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα χορεύουν στον ρυθμό της μουσικής. Θα αρκεστώ να περιγράψω το περιεχόμενό τους μονολεκτικά. Εκδίκηση. Ξέρω πως δεν μπορούν να με κρατήσουν εδώ μέσα για πάντα. Ξέρω επίσης πως πολλοί θα είχαν κάνει τις ίδιες σκέψεις με μένα και μετά αρκέστηκαν σε μία διαρκή αναβολή. Δεν ανησυχώ, εξάλλου κάθε μας βήμα είναι και μία μικρή προσβολή στις στατιστικές των θεωρητικών της ζωής.
Ορκίζομαι στον εαυτό μου πως κάθε απειλή, θα γίνει πράξη, θα πληρώσουν, θα πληρώσουν, θα πληρώσουν. Για την οργανωμένη παράνοια που μας προσφέρουν, για κάθε μέρα αιχμαλωσίας, για κάθε σωφρονιστική προσβολή του ατόμου μας, για κάθε χρόνο φυλακής που θα μας ρίξουν, για κάθε καλημέρα που είπαμε στους ανθρώπους που αγαπάμε μέσα από ένα γαμημένο καρτοτηλέφωνο, για κάθε καληνύχτα που ειπώθηκε με τρεμάμενη φωνή με φόντο τον ήλιο να δύει ανάμεσα στα βουνά, πίσω από τα συρματοπλέγματα. Και όταν έρθει εκείνη η ώρα εγώ θα γελάω, όταν ο τρόμος επισκεφθεί απρόσκλητα τα σπίτια τους. Θα γελάω και κανείς δεν θα με εμποδίσει γι’ αυτό.
Το μίσος μέσα μου φουντώνει μέρα με τη μέρα, γίνεται πυρκαγιά και κρύβεται στα σωθικά μου. Για μία στιγμή ονειρεύομαι πως γίνομαι δράκος και κάθομαι στην ψηλότερη κορυφή του βουνού που φαίνεται απ’ το προαύλιο. Λίγο πριν την έφοδο αυτό το παράλογο τέρας αποφασίζει να φερθεί λογικά, σαν αναρχικός βομβιστής που προειδοποιεί για την έκρηξη της οργής του, παίρνει μονάχα τους φίλους του πάνω στα φτερά του και τους τοποθετεί και αυτούς στη κορυφή.
Δεν πρέπει να χάσετε αυτήν την παράσταση, τους λέει.
Αμέσως ανοίγει τα φτερά του, στέκεται πάνω απ’ τη φυλακή και εξαπολύει την φωτιά που τόσο καιρό έκαιγε μέσα του, πάνω στο σάπιο οικοδόμημα, στους θλιβερούς του κατοίκους και στους «τίμιους» εργαζόμενούς του. Έπειτα επιστρέφει στην πιο ψηλή κορυφή που είχει αφήσει τους φίλους του και παρακολουθεί τη φωτιά που ως πιστός του σύμμαχος, ολοκληρώνει το έργο της.
Τα δελτία των οκτώ μίλησαν για ένα τραγικό απολογισμό και για τυφλή βία.
Άπαντες έτρεξαν να ανταγωνιστούν στον διαγωνισμό της πιο απερίφραστης καταδίκης.
Όμως υπήρχαν και εξαίρεσεις. Ήταν εκείνοι που έχουν νιώσει στο πετσί τους τον βρυχηθμό του αργού θανάτου, την καταστολή των ανθρώπινων αισθήσεων, τον εφιάλτη της παρατεταμένης αιχμαλωσίας να τους συνοδεύει κάθε μέρα. Ήταν αυτοί που το πρωί ξύπνησαν με ένα τεράστιο χαμόγελο. Και από κάθε γωνιά του κόσμου εκατοντάδες φωνές επανέλαβαν ταυτόχρονα.

ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

«Αν ήμουν άνεμος θα γινόμουν καταιγίδα, αν ήμουν φωτιά θα έκαιγα τον κόσμο, αν ήμουν νερό θα γινόμουν ορμητικός χείμαρρος για να τον πνίξω, αν ήμουν θεός θα τον έστελνα στην κόλαση, αν ήμουν Χριστός θα αποκεφάλιζα όλους τους χριστιανούς, αν ήμουν συναίσθημα θα πλημμύριζα τους ανθρώπους με οργή, αν ήμουν όπλο θα εκπυρσοκροτούσα εναντίον των εχθρών μου, αν ήμουν όνειρο θα γινόμουν εφιάλτης, αν ήμουν ελπίδα να έκαιγα μέσα στις ψυχές των εξεγερμένων σαν πύρινο οδόφραγμα.»
Προς το παρόν, θα αρκεστώ στο να στείλω όλη μου την αγάπη σε εκείνους που οπλίζονται με όνειρα για να πολεμήσουν τον πολιτισμό της εξουσίας. Με την προτροπή να αποδράσουν μαζί με το ρολόι τους από τον κόσμο της τάξης και να περάσουν στην επίθεση εναντίον των καταπιεστών μας, με όλα τα μέσα.

Τώρα και για πάντα! Επίθεση στην κοινωνική μηχανή! Ζήτω η Αναρχία!

Νίκος Ρωμανός
Φυλακές Αυλώνας
Νοέμβριος 2013


28.11.14

Ή Ντόρα ή ποτέ

Η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη που ζήτησε επίσπευση της προεδρικής εκλογής τον Δεκέμβριο προκάλεσε ζωηρές συζητήσεις στο εσωτερικό των κομμάτων της συγκυβέρνησης, αφού προφανώς δεν το ζήτησε επειδή εκτιμά πως μαζεύονται οι 180...

27.11.14

Βιβλίο Θρησκευτικών Τρίτης Δημοτικού. Ελλάδα 2014


Κολάζ / Collage


Σκουπίδια



Οι Βέλγοι έχουν επινοήσει ένα σύστημα εξαιρετικά αποδοτικό για την συγκομιδή των απορριμάτων τους. Καθώς ένα μεγάλο μέρος του κόστους ανακύκλωσης έχει να κάνει με τη διαλογή των σκουπιδιών, σκέφτηκαν να "αναθέσουν" υποχρεωτικά, στον ρυπαίνοντα -εσένα κι εμένα δηλαδή- αυτή την εργασία.
Έτσι, ξεχωρίζεις τα σκουπίδια σου πριν τα κατεβάσεις στο δρόμο να τα πα΄ρει το σκουπιδιάρικο, εσύ. Υποχρεωτικά (αλλιώς πέφτει πρόστιμο της τάξης των 200-300 ευρώ) και ως εξής:
σε κίτρινη σακούλα τα χαρτιά (περιοδικά κλπ) , σε μπλε τα πλαστικά και τσίγκο (κουτάκια μπίρας, συσκευασίες πλαστικές κλπ) και σε λευκή σακούλα τα ανακυκλώσιμα (υπολλείματα τροφής, βρώμικο χαρτί - χαρτοπετσέτες, χαρτί ποπού you get the point κλπ).
Επιπλέον, τα σκουπίδια δεν τα κατεβάζεις στο δρόμο όποτε σου καπνίσει, αλλά συγκεκριμένες μέρες κύριέ μου.
Στην παραπάνω οθόνη, βλέπετε την σελίδα που βρίσκεις στο Ίντερνετ, δίνοντας τη διεύθυνσή σου, όπου σε πληροφορεί ημερολογιακά ποιες μέρες ακριβώς περνάει το σκουπιδιάρικο από το δρόμο σου (εμένα ας πούμε όπως βλέπετε, περνάει κάθε Τρίτη και Πέμπτη) και τι συλλέγει αυτές τις μέρες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, συλλέγει κάθε φορά τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια (λευκή σακούλα - κομπόστ, τροφές κλπ, αυτά που βρωμάνε δηλαδή) και εναλλάξ, μαζί με αυτά παίρνει πότε τις μπλε σακούλες (πλαστικά) και πότε τις κίτρινες (χαρτικά).
Για το γυαλί τώρα... ααα, για το γυαλί υπάρχουν ειδικοί κάδοι που τα πηγαίνεις μόνος σου άνθρωπέ μου, όποτε θέλεις. Και ξέρεις... είναι άλλος ο κάδος για το διάφανο και άλλος ο κάδος για το χρωματιστό γυαλί... Είπες τίποτα;

6.8.14

Rui Palha street photography



Portuguese photographer Rui Palha, I discovered recently and really love his work.

12.11.13

"The Invader" by Nicolas Provost

Nicolas Provost is a Belgian artist whose practice explores the "phenomenon of cinema" and its effects on our collective conscious.Through manipulating landmark films such as The Shining, Rashomon and other sources of archive film material - or as in his Plot Point trilogy - by placing hidden, high-definition cameras and actors like Jon Voight and Jack Nicholson of a Las Vegas casino or Times Square, Provost edits so as to imbue the footage with the emotional tension of a thriller while leaving the audience guessing who has done what and where.

The video featured here is the stunning opening sequence of his debut feature film The Invader which is doing the rounds at the film festival circuit now. Starring Hannelore Knuts and shot on the Italian island Lampedusa, The Invader elaborates upon Provost's 2004 short film Exoticore which tells the story of an immigrant from Burkino Faso and his attempts to integrate within Western society. And what a welcome it is.

8.11.13

Romain Gavras and David Bowie meet at Louis Vuitton's sequel “L’Invitation au Voyage”

While the first “L’Invitation au Voyage” was created by photographer-slash-director duo Inez and Vinoodh - who are also responsible for Gaga's Applause promo - the second installment is the work of Romain Gavras.

Frederic Winckler, Vuitton’s communication and events director, says of snagging Bowie to appear in the ad, “He’s a client and someone who has a natural link with the brand. He liked the character, the role he was asked to play.” The campaign comes at the end of what has been a fantastic year for the pop star, which also included the release of his first studio album in over a decade and an exhibition of his costumes at London Victoria & Albert Museum.

3.4.13

Ambient Jam for electric guitar / 5 sounds, total time: 25.07'


Instrument: electric guitar.
Plugged in a JamMan Solo Stereo Looper (Digitech) and performed live with three layers.
Effects: DynaComp (MXR), POG-2 (ElectroHarmonix), Alter Ego (TC Electronic), Hall of Fame (TC Electronic).
Acoustic Simulator AC-2 (Boss) and SCF (TC Electronic) on "Findings".

7.12.12

Dave Brubeck RIP


His Music Gave Jazz New Pop...

19.11.12

The future is uncertain (and the end is always near)

This short documentary looks at the current social crisis in Greece, the growth of alternative economies, general strikes, and the rise of the anti-fascist movement in response to violent attacks by the far-right. After six years of recession, the situation in Greece is growing increasingly dark. As the unemployment rate continues to rise and salaries continue to drop, the country has descended into an increasingly unpredictable situation.

24.10.12

Αthens: Social Meltdown



Produced & Directed by Ross Domoney
Interview: Dimitris Dalakoglou
Filmed, Photographed & Edited by: Ross Domoney

10.9.12

Zoe was here

Η φράση που συναγωνίζεται ίσως σε κοινοτυπία τον «ήχο της πόλης», είναι «το soundtrack του καλοκαιριού». Ανέμπνευστοι υλατζήδες εφημερίδων και ξεπέτηδες συντάκτες lifestyle περιοδικών το έχουν χρησιμοποιήσει τόσο εκνευρυστικά πολύ, ώστε δεν θα με εξέπληττε αν μια μέρα, απ’ το κακό του, το καλοκαίρι άρχιζε να μοιάζει με φθινόπωρο. 

Τι μου λέτε; Συμβαίνει ήδη; Χιόνισε στη νότιο Αφρικη;
Το «soundtrack του καλοκαιριού» λοιπόν δεν είναι κάτι υποχρεωτικά αντικειμενικό, όπως υπαινίσσονται οι φιλόπονοι γραφιάδες των εν λόγω πονημάτων. Είναι διαφορετικό για τον καθένα – και ναι, μιλάω και για σένα, άσπονδε σκυλά που πίνεις ιδρωμένος πετρέλαιο σανράιζ στο κάθε ελληνάδικο της συμφοράς (σου) και για σας, μωρέ παιδιά καημένα κι ας είστε λερωμένα επειδή ξερνάτε κάθε χαραυγή στα trance πάρτι της Αντιπάρου.
Καθένας εις το είδος του και ο τζίτζικας στο κυπαρίσσι. Ή στη συκιά. Ορίστε, αυτό θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία αν θες να προσδιορίσεις αυτό το γαμημένο «soundtrack του καλοκαιριού»:
O ξενηστικωμένος τζίτζικας που καλύπτει τα χάχανα της τουρίστριας που μαρκαλεύεις καταμεσήμερο στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο. Το τριζόνι που πριονίζει τη νύχτα στο ταβερνάκι που κάθισες αποβραδίς –μετά της τουρίστριας βεβαίως, ας τη λέμε Zoe- μη ξέροντας αν η υγρασία που νιώθει (το τριζόνι) είναι από τη θάλασσα ή από το θρούμπι πάνω στο οποίο αναπαύεται στη βραδυνή ύπαιθρο. Κλισέ; Άντε και συμφωνώ. Σε κάθε περίπτωση όμως, όχι mainstream, παραθερισταρά μου.
Το «soundtrack του καλοκαιριού» δεν είναι mainstream ακόμη κι αν τσαλαβουτάς όλη μέρα στην πισίνα του all inclusive ή της αυθαίρετης βίλλας σου και ακούς λαουντζιές και bouzouki hits (Ζoe, πώς και τόσο νωρίς;).
Ο ήχος του καλοκαιριού -και θα παρατηρήσατε ότι δεν έχω αναφέρει πουθενά τον παφλασμό των κυμάτων, ευχαριστώ- θα μπορούσε να είναι εκατοντάδες άλλα, ΜΗ mainstream, υποδόρια και ιδιοσυγκρασιακά, πράγματα: Το σούρσιμο από τις παντόφλες της στο δωμάτιο.
Το ξεφύλλισμα εφημερίδων και περιοδικών σε δροσερά σκεπάσματα μετά τον απογευματινό ύπνο - η Zoe, διαβάζει Uncut. Το μελτέμι στη βεράντα. Το ζζζζ του κουνουπιού (στην ακτή του κουνουπιού που αποφάσισες να πάτε για βραδυνό μπάνιο). Το ντουπ από την κουτουλιά σου στο θαλασσόδεντρο. Ξύπνα, ήρθε ο Σεπτέμβρης. Στο τέλος του μήνα, θα πρέπει να ξυπνήσουμε κι εκείνον τον τύπο από τους Green Day.

YΓ. Η Zoe, στέλνει χαιρετίσματα από το Bέλγιο.

Δημοσιεύθηκε στο e-tetRadio

6.9.12

Δώσ'μου τσιγάρο

(...)

Τώρα που η χρεωκοπία βάφτιστηκε στο Είναι μας ως σύγχρονο Ελληνικό trademark, τα βράδυα στο νησί όλοι καπνίζουν στριφτά και πίνουν μπίρα κονσέρβα -απ’ το περίπτερο- κοιτώντας το κύμα. Το τελετουργικό είναι δεδομένο...


Η συνέχεια στο Protagon

29.7.12

Πρόθεση φόνου

(...)
"Αυτόν τον τύπο τον ξέρω. Εδώ και τρεις μήνες είναι χωρίς δουλειά. Εδώ και τρεις βδομάδες, τα βράδια του κλέβουν τη βενζίνη από τη μηχανή του. Στην αρχή δεν το είχε πάρει χαμπάρι, το ανακάλυψε μια μέρα ξαφνικά. Συνήθως έρχεται αργά το βράδυ έχοντας ψάξει μεροκάματα σε μπαράκια και όταν επιστρέφει τον ακούς να κλαίει στην τουαλέτα..."

Η συνέχεια στο Protagon



Photo: Brenda Brand

23.7.12

It Moss be Kate

Μέσα των ‘90s. Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν. Στο Λονδίνο τότε, ζούσα -κοντά και στους φίλους που με φιλοξενούσαν σε ένα υπενοικιασμένο διόροφο στο Landbroke Grove- τα δικά μου ‘70s. 

Έξω απ’ την πόρτα μας ρασταφάρι πουλούσαν χασίς, κάτω από τον M40 μετανάστες από την Καραϊβική έπαιζαν calypso, στα ρουχάδικα του Notting Hill μπορούσες να ντυθείς μεσαιωνικός μύστης σαν τον Richiie Blackmore ή μικρός Γαβριάς σαν τον Nick Cave. Με τον τελευταίο ψωνίζαμε και στο ίδιο σούπερμάρκετ –αλλά αυτή είναι μια άλλη, ένοχη ιστορία.
Πίσω στο σπίτι με την εσωτερική σκάλα που το ταβάνι της έτριζε όταν περπατούσε (ή πηδιόταν) κανείς στον πάνω όροφο, ακούγαμε τα άπαντα του Hammill και των Led Zeppelin και πειραματιζόμασταν -μεταξύ άλλων- με τα χιλιάδες μπαχάρια και καρυκεύματα που βρίσκαμε στα μαγαζάκια της γειτονιάς.
Πολύ πριν ο Χιου Γκραντ και η κοπέλα με το μεγάλο στόμα κάνουν trend το Notting Hill και αρχίσουν να σκάνε τουρίστες στο Αυγουστιάτικο καρναβάλι, στην ευρύτερη περιοχή του Portobello μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε. Εννοώ τα ινδάλματά σου. Τον Nick Cave, τον Paul Weller ή τον Michael Brook.
Ένα μέρος που σκάγαμε συχνά, ήταν ένα μικρό πορτογαλικό καφέ, το café Lisboa. Τότε, δεν είχε γίνει ακόμη η trendy patisserie που είναι σήμερα. Αν περνούσες το πρωί θα συναντούσες κάτι χοντροκομμένους τύπους με φάτσες που έμοιαζαν σα να είχαν μόλις σκοτώσει τη μάνα τους και είχαν σκουπίσει τα αίματα στις ξεχειλωμένες τους φανέλες.
Το βράδυ όμως, pal! Όταν έπεφτε το σκοτάδι πάνω στην αχανή μητρόπολη, το μικροσκοπικό εκείνο καφέ έκανε στιγμιαία υπαρξιακή ανακαίνιση. Αναβαθμιζόταν σε ιερό του πόθου. Τα αίματα άναβαν. Το μέρος μεταμορφωνόταν σε underground spot, με αυτοσχέδια κοκτέιλ και γάρα, χαλαρές γκόμενες –Αγγλίδες, Κύπριες, Τουρκάλες και Ιταλίδες- Νιγηριανούς dudes επικίνδυνα πολύ περήφανους που σέρνανε ξανθές Αγγλιδούλες, Ινδούς φοιτητές και καλλιτέχνες –εδώ ένα βράδυ τσουγκρίσαμε pints με τον Paul Weller που έκανε πρόβες κάπου εκεί κοντά, εδώ τζαμαρισε ο κιθαρίστας του John Lee Hooker, εδώ συνάντησα και εκείνη.
Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν –το ‘παμε; Δεν μπορούσες όμως να μην την προσέξεις. Άναβε τα τσιγάρα δυο μαζί και έψαχνε κάποιον να δώσει το δεύτερο. Μετά έπινε από το ποτήρι σου. Μια φορά κατέβασε το μπλουζάκι της και μας ρώτησε αν βρίσκαμε ότι το στήθος ήταν πολύ μικρό. Είχε τικ –έξυνε και ρουφούσε τη μύτη της, από την κόκα- και όλοι την αγκάλιαζαν και τη φιλούσαν στο στόμα για το welcome κάθε φορά που έσκαγε, ασυνόδευτη ή όχι, αδιάφορο. Ήταν μικροκαμωμένη και πρόσχαρη, όσοι ήξεραν έλεγαν ότι έστηνε παρτούζες με ένα άλλο κορίτσι, τη Lemon. Απ’ την παρέα μόνο ένας είχε την τύχη να τον προσκαλέσουν μια φορά -εκείνες διάλεγαν.
Την ξανάδα πολλές φορές τα επόμενα χρόνια. Στο βιντεοκλίπ του Jack White, σε διαφημιστικά, στο τελευταίο εξώφυλλο του Bryan Ferry, σε catwalks και δουλειές φωτογράφων που θαυμάζω , στο νέο clip του George Michael ... Ο George δεν την είχε καλέσει τότε στα 90'ς να παίξει στο video του "Freedom" - είχε προτιμήσει τις Linda Evangelista, Naomi Campbell, Christie Turlington και Cindy Crawford.
Σήμερα όμως δεν είχε ίσως άλλη επιλογή. Ίσως επειδή είναι κι αυτή ένα από τα «κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα», survivor όπως εκείνος ή ίσως πάλι, επειδή είναι η μόνη που θα μπορούσε ακόμη να τον φιλήσει στο στόμα. Όπως τότε που ήταν 21 χρονών, στο café Lisboa. .


Γράφτηκε για το e-tetradio

18.7.12

Γαβ

Είναι γένους θηλυκού. Σοκολατόχρωμη και γλυκειά. Την έφερε στο σπίτι το έτερο θηλυκό με το οποίο το μοιραζόμαστε. Η ηλικία του είναι 50κάτι ημέρών και η διάθεσή του για παιχνίδια –κατά προτίμηση μετά τα μαύρα μεσάνυχτα όταν και μας ξυπνά κλαψουρίζοντας και ζητώντας επιτακτικά να ανέβει στο κρεβάτι μαζί μας- ανεξάντλητη.
Το όνομά της «Μερέντα», για τους φίλους just «Μέντα», ένα όνομα που δεν (ή κάνει πως δεν) ακούει ακόμη. Αυτό που ακούει όμως είναι οι μουσικές που παίζουν στο σπίτι μας. Βαριέται την Amy McDonald, βρίσκει ενδιαφέρουσα την piano jazz των e.s.t. και παραδόξως, οι Belle & Sebastian την τρόμαξαν τελευταία, αλλά που θα πάει, μικρή είναι ακόμη, θα μάθει. Ήδη βρίσκεται σε καλό δρόμο. Για του λόγου το αληθές, πρόσφατα μας συνόδεψε στην παρουσίαση της βιογραφίας του Keith Richards και αν κρίνω από τη γενικότερα θετική της διάθεση, δεν θα πρέπει να ήταν μόνο επειδή πνίγηκε στα χάδια των φίλων και η παρουσίαση έγινε στο «6 Dogs».
 - Η πρώτη έντυπη εμφάνιση της Μερέντας, στο τελευταίο SONIK που κυκλοφορεί.
Ήδη σταρ.

4.7.12

Σχετικά με το σωματίδιο Χίγκς... (άρθρο του Διονύση Π. Σιμόπουλου, Διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου)

«Αυτός ο Κόσμος ο Μικρός, ο Μέγας…»


Με την ενθουσιώδη ανακοίνωση που έγινε σήμερα στις εγκαταστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Πυρηνικών Ερευνών (CERN) σχετικά με τον εντοπισμό του περίφημου σωματιδίου Χίγκς αναζωπυρώθηκε και πάλι το ενδιαφέρον του κοινού. Ελπίζω ότι το κείμενο που ακολουθεί θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση της σημαντικής αυτής ανακάλυψης.

2.6.12

This is Britain: Anna Calvi



Σε έναν μακρινό γαλαξία, εκατομμύρια έτη φωτός από εδώ, την ώρα που τα βλέμματα του πολιτισμένου κόσμου στρέφονται στο Λονδίνο των Ολυμπιακών και του Jubilee, η Tate Gallery κάνει  promotion προσκαλώντας καλλιτέχνες (μεταξύ άλλων και μουσικούς) να παρουσιάσουν μέσα από σύντομα διαφημιστικά σποτ, τη σχέση τους με την εικαστική Τέχνη.
Η Anna Calvi αγαπά την ομορφιά και το μυστήριο του Turner και του Peter Doig και δίνει μια performance στις αίθουσες της Tate, εμπνευσμένη από τους αγαπημένους της ζωγραφικούς πίνακες.

This is Britain, indeed...

15.5.12

Ανοιχτή επιστολή στον εργοδότη μου

Κύριε Λυμπέρη

Ο μηνιαίος μου μισθός στις εκδόσεις σας, ανέρχεται πλέον, ύστερα και από την περικοπή για την οποία «ο ίδιος προσωπικά μεριμνήσατε αναφορικά με κάθε εργαζόμενο» όπως μας μεταφέρθηκε τον Ιανουάριο, στο ιλιγγιώδες ποσό των 830κάτι ευρώ.

Έτσι, μπορεί να περιμένετε σήμερα από εμένα να βρω για συνέντευξη τον Τομ Χανκς, με βάση όμως την αμοιβή μου θα μπορούσατε κάλλιστα να αναθέσετε τη δουλειά αυτή και στον σωφέρ του μίνι βαν της επιχείρησης, με τον οποίο παίρνουμε πλέον τα ίδια χρήματα. Το γράφω χωρίς καμία σνομπ διάθεση, αντιθέτως, ζηλεύω τη θέση του καθώς εκείνος πληρώνεται και υπερωρίες.

Επιπλέον, το γεγονός ότι ενας έμπειρος εκδότης όπως λέτε ότι είστε, δεν έχει να μας δώσει –τέσσερις μόλις μήνες από την ημέρα που υπογράψαμε τις νέες μειωμένες συμβάσεις, τον Ιανουάριο- ούτε το μισό (15θημερο) του μισού (πλέον) μισθού που καταλήξαμε να παίρνουμε, δύσκολα πείθει για τις καλές σας προθέσεις. Ή για το ότι δεν το είχατε προσχεδιάσει.
Πόσο μάλλον, όταν την ίδια στιγμή που καθυστερείτε τις πληρωμές εσωτερικών και εξωτερικών συνεργατών, αυτό δεν φαίνεται διόλου να σας εμποδίζει να τυπώσετε και να κυκλοφορήσετε το βιβλίο της συζύγου σας ενώ εμείς παραμένουμε απλήρωτοι.

Την τελευταία φορά, μας κάνατε την τιμή να μας μιλήσετε προκειμένου να μας εκλιπαρήσετε/εκβιάσετε να υπογράψουμε οικειοθελώς μείωση στο μισθό μας για να «βάλουμε πλάτη» μπλα μπλα μπλα. Πράγμα και το οποίο πράξαμε στο μεγαλύτερο σύνολο οι εργαζόμενοί σας.
Για να μας πείσετε τότε (για να μας προσεταιριστείτε και να μας διαβεβαιώσετε ότι συμπάσχετε μαζί μας) μας είπατε ότι έχετε κόψει το… κομμωτήριο και ότι ψάχνατε να πουλήσετε μια RXκάτι BMW και δεν την έπαιρνε κανένας. Και την ίδια στιγμή, η σύζυγός σας σιγοντάριζε χαριτολογώντας για να ελαφρύνει την βαριά ατμόσφαιρα ότι «ε, μωρέ, αφού κρεμόταν ο προφυλακτήρας της, ποιος να την πάρει;» Και τι δεν μας είπατε ακόμη: ότι δεν μπορείτε να κυκλοφορήσετε με μια ακριβή τσάντα Prada... όλα αυτά, σε ανθρώπους που αμείβονταν (όσο ακόμη τους πληρώνατε) με 600 ευρώ και δεν είχαν -και πολυ  περισσότερο δεν έχουν σήμερα) να βάλουν βενζίνη για να έρθουν στο εξωτικό Κορωπί να εργαστούν στην επιχείρησή σας!
Το γεγονός ότι δεν συναισθάνεστε οικογενειακώς τι είναι αυτά που μας λέτε οπωσδήποτε εκπλήσσει, ειδικά τη στιγμή που ευτυχήσατε να σας συμπαρασταθούμε στην επιχειρηματική σας ανάγκη.

Στις 15/4/2012, μας ανακοίνωσαν από το γραφείο προσωπικού:
-"Δεν θα πληρωθείτε 15νθημερο αλλά θα εξοφληθείτε στο τέλος του μήνα".
-"Ευχαριστούμε» είπαμε και φύγαμε ελπίζοντας.
Ελπίζω να περάσατε καλό Πάσχα, αν και γνωρίζοντας ότι πολλοί από μας, την τελευταία στιγμή που μας ανακοινώθηκε ότι… δεν θα πληρωθούμε, δύσκολα θα τα φέρναμε βόλτα.

Και στο τέλος του μήνα, στις 30/4/2012, (δεν μπήκε κανείς στον κόπο να μας ανακοινώσει, αλλά), μάθαμε και πάλι από το γραφείο προσωπικού ότι:
-"Δεν θα πληρωθείτε σήμερα".
-"Αλλά; Θα πληρωθούμε την Τετάρτη;" (διότι Τρίτη πέφτει Πρωτομαγιά)
-"Δεν έχουμε καμία πληροφορία επ' αυτού..."

Μήνα Μάιο, το αστειάκι συνεχίζεται. Μας χρωστάτε πλέον το μισθό ενός μήνα και κανείς δεν ξέρει αν θα πληρωθούμε, πότε και τι ποσό. Τόση έγνοια δείχνετε για τους ανθρώπους που φτιάχνουν τα περιοδικά σας;
Στο εν τω μεταξύ χρονικό διάστημα, την ίδια στιγμή που διατείνεστε ότι δεν έχετε να πληρώσετε τα δεδουλευμένα μας -15θημερα της τάξεως των 400 ευρώ λέμε τώρα, έτσι;- κυκλοφορείτε ανερυθρίαστα βιβλία για την Ελένη Μενεγάκη ή το magnum opus της συζύγου σας, γιορτάζοντας το γεγονός σε λαμπρά πανηγύρια βγαλμένα από τα παλιά, όπου δίνουν το παρών υπέροχοι άνθρωποι όπως ο Βασίλης Βασιλικός, η Φαίη Σκορδά, ο Δημήτρης Καμπουράκης, η Μαριέττα Χρουσαλά, ο Πέτρος Φιλιππίδης, η Γωγώ Μαστροκώστα, η Σταματίνα Τσιμτσιλή, ο Λάκης Γαβαλάς και πολλοί άλλοι φίλοι σας.

Έτσι, βγάζω κι εγώ βιβλία, αφεντικό.


ΥΓ.
Προβληματίστηκα σχετικά με το αν θα έπρεπε να σας στείλω προσωπικά αυτή την επιστολή, κοινοποιώντας τη ταυτόχρονα και σε όλους τους εργαζόμενους του ομίλου, οι οποίοι είμαι βέβαιος ότι σκέφτονται πάνω κάτω ό,τι και εγώ.
Τελικά όμως, αποφάσισα να την αναρτήσω στο άγριο, ελεύθερο Ίντερνετ και να μην κρατήσω τα του οίκου εντός του οίκου, για τον μοναδικό λόγο ότι ούτε εσείς
μπήκατε στον κόπο να επικοινωνήσετε μαζί μας κατά πρόσωπο όπως θα όφειλε να κάνει ένας -συμπληρώστε μόνος το επίθετο που επιθυμείτε- εργοδότης. 

Όταν χρειαστήκατε τη βοήθειά μας (βλέπε: νέες συμβάσεις)
μας απευθυνθήκατε. Κατόπιν μας περιφρονήσατε χωρίς καν να μας ενημερώσετε για το ότι δεν θα πληρωθούμε! Από εσάς έχουμε εισπράξει μοναχά απαξίωση. 

ΜΣ



-Edit 16/5/2012 :

Επειδή ορισμένα παπαγαλάκια διαδίδουν ψευδώς ότι η επιστολή μου είναι ανυπόγραφη, ενημερώνω ότι ουδέποτε έκρυψα το όνομά μου - αναγράφεται since day one στο παρόν blog, στο sidebar δεξιά.

Χρίστος Παπαδημητρίου: "Με τους Ναζί μπροστά δεν φτιάχνεται Ισραήλ"




Η Ελλάδα δεν πέρασε καλά τον εικοστό αιώνα: Σμύρνη, προσφυγιά, Κατοχή, εμφύλιος, χούντα. Αλλά μέσα από τις στάχτες αυτών των συμφορών βγήκαν ο Σεφέρης και ο Ελύτης, ο Βενέζης και η Σωτηρίου, ο Τσαρούχης και ο Εγγονόπουλος, η Κάλας και ο Χατζιδάκις, ο Παπανικολάου και ο Παπακυριακόπουλος και η υπόλοιπη ακαδημαϊκή διασπορά. Όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε νέους Έλληνες, προσπαθώ να τους θυμίσω ότι, ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι, κανένας νέος δε μετανιωσε ποτέ που έγραψε έναν ωραίο στίχο, που έπαιξε κάτι γλυκό στην κιθάρα, που σκέφτηκε κάτι έξυπνο και πρωτότυπο, που κατάλαβε μια δύσκολη έννοια ή ένα θεώρημα.
Για μένα, το όραμα της αναγέννησης της Ελλάδας περνάει μέσα από την πνευματική άνθιση και τη δημιουργία. Αλλά η σημερινή νέα γενιά είναι πιο τραγική από αυτές των άλλων συμφορών. Tην πρόδοσε ολόκληρη η γενιά των γονιών της, οι οποίοι ψήφιζαν, επί τέσσερις δεκαετίες εναλλάξ και εν γνώσει, δύο σπείρες εγκληματιών που, με νομοθετημένη ατιμωρησία, λεηλατούσαν την Ελλάδα και κατέστρεφαν το μέλλον των παιδιών τους. Τους ψήφιζαν είτε από κλινική αφέλεια, είτε, συχνότερα, από μια αηδή ελπίδα ότι έτσι θα πάρουν κι αυτοί κάποιο κόκκαλο από το τσιμπούσι. Ενώ τα λεγόμενα μικρά κόμματα στάθηκαν εντελώς ανάξια των περιστάσεων.
Πως θα ξαναγεννηθεί η Ελλάδα; Δεν είναι ασυμβίβαστο να καταδικάζει κανείς τα στυγνά εγκλήματα του Ισραήλ και των υποστηρικτών του, αλλά και να ζηλεύει το θαύμα της νεκρανάστασης του λαού αυτού μέσα από τα κρεματόρια. Και η ταυτότητα της αναγέννησης εκείνης ήταν σαφέστατα πνευματική, άρχισε ουσιαστικά με τα πανεπιστήμια, και κάτω από την καθοδήγηση ανθρώπων του πνεύματος όπως ο Βάιζμαν (μετά πού ο Αϊνστάιν αποποιήθηκε την ηγεσία του νέου κράτους). Και μια και μιλάμε για τον Αϊνστάιν, να τον παραφράσουμε λίγο; Από τη συμφορά που ζούμε τώρα στην Ελλάδα, δεν είναι δυνατό να μας βγάλουν αυτοί που την δημιούργησαν. Με τους Ναζί μπροστά δεν φτιάχνεται Ισραήλ. Όλες οι κρίσεις περνούν, αλλά μερικές περνούν πιο δύσκολα. Η αναγέννηση της Ελλάδας θα αρχίσει όταν οι σημερινοί πολιτικοί, αλλά και οι ψηφοφόροι τους, είναι ένας εφιάλτης από το παρελθόν.

- Ο Χρίστος Παπαδημητρίου είναι καθηγητής της Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ. Το νέο του μυθιστόρημα "Ανεξαρτησία" θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο από τις εκδόσεις Πατάκη. Τις απόψεις του για την κρίση μπορείτε να τις δείτε εδώ.

Μια συνομιλία, για το περιοδικό
STATUS

11.5.12

The Dø (Live Session at Studio Pigalle)



27.4.12

A -not so brave- new world


CATASTROIKA από infowar

10.4.12

Χρήστος Γιανναράς: «Η ελληνικότητα, σήμερα, είναι προσωπική ανακάλυψη»

"Προτού μετρήσουμε πόση ευτυχία ή πόση δυστυχία γεννάει το να είσαι Έλληνας, είναι ανάγκη να συνεννοηθούμε τι καταλαβαίνει ο καθένας μας με τον προσδιορισμό «είμαι Έλληνας»: Η ελληνικότητα είναι κρατική υπηκοότητα; Τότε, σίγουρα, γεννάει μόνο δυστυχία, κάτσιασμα, σήμερα και ντροπή. 
Είναι εθνικιστικό ιδεολόγημα, παιδιαρίσματα καύχησης ενός ασήμαντου σήμερα λαού, μειονεκτικού μεταπράτη για προγόνους του κάποτε, που ούτε τη γλώσσα τους πια καταλαβαίνει ούτε την Τέχνη τους μπορεί να εκτιμήσει; Αυτή κι αν είναι αφόρητη δυστυχία, ελεεινή κουφότητα, ρεζιλίκι. 
Ας φανταστούμε να υποχρέωνε κάποιος τούς τριακόσιους του ελλαδικού κοινοβουλίου να γράψουν μια Έκθεση Ιδεών για να απαντήσουν στο ερώτημα: «Γιατί ο Παρθενώνας είναι μνημείο πολιτισμού σημαντικότερο από τον Πύργο του Άιφελ;». Θα ξεκαρδιζόταν στο γέλιο ανά την υφήλιο κάθε παρδαλό ερίφιο. 
Η ελληνικότητα, σήμερα πια, είναι μόνο προσωπική ανακάλυψη. Όπως ο έρωτας, όπως το χάρισμα του ποιητή, του ζωγράφου, του μουσουργού. Χάρισμα και άθλημα. Με καθολικά δεδομένον έναν βαρβαρικό τρόπο του βίου, εμπορευματοποιημένων ηδονών και τέχνης υποταγμένης αδυσώπητα στον εντυπωσιασμό, ελληνικότητα είναι το πείσμα να θέλεις να γευτείς τον έρωτα, την έξοδο από τη νομοτέλεια του εγώ, τη μέθη της αυτοπροσφοράς. Να ψάχνεις στο κάλλος τη γλώσσα του αληθινά υπαρκτού μαζί με τον Φειδία και τον Πανσέληνο, τον Αισχύλο και τον Ρωμανό τον Μελωδό. Όχι μιμούμενος νοσταλγικά το παρελθόν, αλλά πλάθοντας το μέλλον σήμερα. 
Ελληνικότητα είναι η ευτυχία της προτεραιότητας τού έρωτα σήμερα, του κάλλους σήμερα, της αλήθειας σήμερα. Είναι η χαρά μιας συνέχειας που σε ξεπερνάει". 

-δημοσιεύθηκε στο STATUS

Χρήστος Γιανναράς είναι καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1935. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και το Παρίσι (Σορβόνη). Διδάκτωρ φιλοσοφίας της Faculte des lettres et sciences humaines του Πανεπιστημίου της Σορβόνης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, είναι επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, του St Vladimir's Orthodox Seminary της Νέας Υόρκης και της Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης.

26.3.12

Η ουτοπία και η πραγματικότητα της ελληνικής κρίσης του δημόσιου χρέους


Κολωνία, Μάρτιος 2012 
Πρωινό mail από έναν έγκριτο διεθνή οικονομολόγο^
ο κύριος Σπύρος Παρασκευόπουλος,
Ομότιμος Καθηγητής της Μακροοικονομικής στην Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λειψίας,
εξετάζει "Σενάρια ενδεχόμενης διεξόδου από την κρίση του χρέους"...



Ουτοπίες και πραγματικότητες

Δεν θέλω να θεωρηθώ ως άγγελος κακών ειδήσεων, όταν ισχυρίζομαι ότι η ευφορία της επιτυχίας του PSI δεν θα κρατήσει πάρα πολύ. Είναι κατά τη γνώμη μου υπόθεση μηνών μέχρι να ξανακούσουμε ότι είναι και πάλι δανειακά πακέτα αναπόφευκτα και ότι νέες δημο-σιονομικές και διαρθρωτικές αλλαγές είναι και πάλι αναγκαίες. Γι αυτό αναφέρω ότι είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς, ότι με επί πλέον δάνεια (130 δις €), με μείωση του χρέους (κατά 107 δις €), με επί πλέον λιτότητα, με μείωση των εισοδημάτων, με αποκρατικοποιήσεις και διοικητικές αναδιαρθρώσεις θα οδηγηθεί η ελληνική Οικονομία μέχρι το 2020 σε αναπτυξια-κή τροχιά με ανταγωνιστικές ικανότητες και με μείωση του συνολικού δημόσιου χρέους στο 120% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) από 176% που είναι σήμερα.

22.3.12

29.2.12

Little miss Nadéah



The singer of Nouvelle Vague in her first solo album "Venus Gets Even".

Nadéah writes songs, plays guitars and dances on stages all around the world. This is her day job and she hopes to do it until the day she kicks the bucket. She also likes to write, cook, eat, make love and go bowling.

Myspace

Website

Below you may watch her very first video to a song called Odile.

Concept - Send Paris based Australian singer songwriter girl all the way to LA, where she will ride a very heavy bike across the city, get sweaty, worry about her hair and make up and then, kiss a boy whom she met whilst walking in the street on a Monday at 2pm.




.

13.2.12

BOY = 2 girls



PhotobucketThe Hamburg-based duo gets your toes tapping, mind playing, feet moving, emotions travelling, head thinking, hips jerking. But above all, they make music that brings a smile to your face.

Imagine a mix of the art school elegance of Phoenix, the lively melodics of Feist and the emotional depth of Bon Iver. But to draw such comparisons is superficial and not especially helpful because what you miss is the originality of the BOY concept and the charisma of its two performers.

The BOY phenomenon began this summer with their first single 'Little Numbers'. Now, having conquered their native Germany and Switzerland, they are shipping their sharp brand of pop to the rest of Europe.