Κώστας Βεργόπουλος: μια κίνηση ματ

Ο Διδάκτωρ των Οικονομικών στη Σορβόννη Κώστας Βεργόπουλος, υποστηρίζει ότι το παιχνίδι του ευρώ παίζεται ακόμη –χρειάζεται απλώς μια κίνηση ματ για να κερδηθεί.

(απομαγνητοφώνηση μιας συνομιλίας μας για το Status Ιανουαρίου)

"Το ευρώ παραμένει το ισχυρότερο νόμισμα στον κόσμο αυτή τη στιγμή, αλλά δεν στηρίζεται όσο θα έπρεπε. Οι μηχανισμοί στήριξής του εξαρτώνται από την ΕΚΤ και από τη Γερμανία, που αποφεύγουν να αναλάβουν το συνολικό βάρος. Γιατί δεν το κάνουν;

Η αλήτικη μεγαλοπρέπεια της Nalyssa Green

 [She got mail]

Βιολέτα, χαίρε
Εδώ Μιχάλης από το STATUS. Δεν σου έγραψα στο φάτσαμπουκ, αλλά θεώρησα καλύτερο να επικοινωνήσω πρώτα με την Inner Ear για να κάνουμε αυτό το mini interview (ξέρεις για να μην έχουν κανονίσει και κάποιο άλλο σε άλλο περιοδικό ή μέσο και λοιπά τέτοια βαρετά).

Είχα ακούσει τη δουλειά σου νωρίτερα, από τότε που διέθετες το άλμπουμ σου Barock για free download στο Ίντερνετ μέσα από το προσωπικό σου site και είχα φιλοξενήσει μια μικρή παρουσίαση στο περιοδικό. Πιστεύω ότι αν βρισκόσουν σε άλλη χώρα, θα σε είχαμε μάθει νωρίτερα και θα είχες μεγαλύτερη προβολή από τα media. Ας είναι. Τελειώνω με το μπλα μπλα και προχωράω στις ερωτήσεις μου.

ΜΣ

[τις επόμενες μέρες, το κορίτσι με το ευφάνταστο όνομα, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις - και με το παραπάνω]. Μέρος της ακόλουθης συνέντευξης, δημοσιεύεται στο STATUS Iανουαρίου που κυκλοφορεί αύριο στα περίπτερα.

Σε είδα να παίζεις στο Σύνταγμα τις μέρες της οργής – θεωρείς ότι ένας καλλιτέχνης/δημιουργός, έχει επιπρόσθετο χρέος να παίρνει θέση στα καυτά ζητήματα της εποχής του;
Όχι. Δεν το πιστεύω αυτό. Ο καλλιτέχνης δεν είναι ένα φωτισμένο άτομο που πρέπει να οδηγεί τις μάζες, να έχει πολιτική θέση και άποψη για τα πάντα και να έχει κοινωνικό έργο. Αυτό μου ακούγεται κάπως τραβηγμένο και επικίνδυνο. Σα να λέμε πως ο καλλιτέχνης είναι αυτός που πρέπει να ακολουθήσουμε. Από εκέι και πέρα, ο κάθε άνθρωπος πράττει σύμφωναa με την ηθική του. αν θες να δράσεις δράσε. ως άτομο. η ασχολία του καθενός είναι άσχετη με το πόσο τον αφορούν και το πόσο εμπλέκεται στα κοινά.

Πώς σου προέκυψε το ψευδώνυμο Nalyssa Green? Τι σημαίνει;

Κωνσταντίνος Τζούμας: Άφραγκος αλλά ευτυχισμένος

[Απόσπασμα μιας πρωινής συζήτησης - "εκτός αέρα" , με αφορμή ένα θέμα του περιοδικού STATUS]

(...)
Για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, το χρήμα με απέφευγε συστηματικά. Δεν έκανα κι εγώ τίποτα γι’ αυτό, κι έτσι πορευόμουν στην ερημία της Ύπαρξης, με χάρη. Με στροβιλισμούς, πιρουέτες και στην κόψη του ξυραφιού. Με αδιέξοδα υπαρξιακά, σταυροδρόμια με διλήμματα στις μητροπόλεις που μου άρεσε να συχνάζω – γιατί από τη μία υπήρχε η αφραγκία, αλλά από την άλλη υπήρχε και το γούστο για πλούσια και ελεύθερη ζωή, από πλευράς εμπειριών.

PJ Harvey: "δεν είχα γράψει ποτέ πολιτικό στίχο"

Στο πιο πολιτικοποιημένο άλμπουμ της καριέρας της, η 41χρονη PJ Harvey έχει -όπως πάντα, να πει ένα λόγο παραπάνω από όσα μπορεί να αντιλαμβάνεσαι.

Το όγδοο άλμπουμ της αμέσως μετά το εξαιρετικό “White Chalk” το 2007 και τη συνεργασία της με τον John Parish στο “A Woman A Man Walked By” το 2009, είναι ένα λαμπερά σκοτεινό, αντιπολεμικό αριστούργημα.

Διονύσης Σαββόπουλος: "Έχω να γράψω νότα δέκα χρόνια, γι’ αυτό με βραβεύσαν φαίνεται..."

(με αφορμή τη βράβευσή του ως Συνθέτης της Χρονιάς απ΄το περιοδικό STATUS)

... Ωστόσο, πέρυσι, γιορτάζοντας τα 40 χρόνια από το δίσκο-σταθμό μιας ολόκληρης εποχής «To Περιβόλι του Τρελλού», συντόνισε μαγικά την καρδιά της Αθήνας στη δεκαετία του ’60.  Ακολουθεί η συνομιλία μας.

Με αφορμή τις παραστάσεις σας για τα 40 χρόνια του δίσκου σας «To Περιβόλι του Τρελλού», οι αναγνώστες του STATUS σας ψήφισαν «Συνθέτη της Χρονιάς», για ένα δίσκο που κυκλοφόρησε πριν από τέσσερις δεκαετίες!
Τους ευχαριστώ. Έχω βέβαια να γράψω νότα δέκα χρόνια, γι’ αυτό με βραβεύσαν φαίνεται: Για να συνεχίσω μη γράφοντας. Έχουν χιούμορ οι αναγνώστες σας. Καλά να ’μαστε.


Συνήθως ένας δημιουργός δεν συνειδητοποιεί πόσο σημαντικό είναι αυτό που κάνει τη στιγμή που το πραγματοποιεί. Αισθάνεστε κάποιου είδους καλλιτεχνική δικαίωση ύστερα από τόσα χρόνια, για το «Περιβόλι του Τρελλού»;

Ράδιο Αρβύλα: Ένας για όλους και όλοι για έναν

Με αφορμή μια συζήτηση που δημοσιεύεται στο Status Φεβρουαρίου.

 
Οι αναγνώστες του περιοδικού σας βράβευσαν ως «Τηλεοπτικές προσωπικότητες της χρονιάς». Πώς σας φαίνεται αυτό;

Είμαστε πάρα πολύ στεναχωρημένοι για αυτήν τη βράβευση. Δεν περιμέναμε από τους αναγνώστες του STATUS να μας φερθούν κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Θα χρειαστούμε τον χρόνο μας, αλλά επειδή ο χρόνος όλα τα γιατρεύει, θα καταφέρουμε να το ξεπεράσουμε!

Αντώνης Κανάκης: "χίλιες φορές η μαφία, από αυτούς που έφεραν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση"

Το χιούμορ του είναι φονικό, τα λόγια του πιάνουν τόπο. Κεντρικός πρωταγωνιστής στην σατιρική ομάδα Ράδιο Αρβύλα του ΑΝΤ1, αφήνει για λίγο το casual ντύσιμο του αντιστάρ για να μπει στο κοστούμι του Ιταλού μαφιόζου. Του λέω ότι δείχνει να είναι τόσο πολύ μέσα στο πετσί του ρόλου, ώστε μου έρχεται να τον αποκαλέσω «Αντόνιο». «Πλάκα έχει», παρατηρεί. «Πολλοί φίλοι μου, με φωνάζουν έτσι». Δεν θα κάνω το λάθος να μην πάρω στα σοβαρά ότι κι αν μου πει. Τα αστεία του είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

Η πλήρης απομαγνητοφώνηση της συν/ξης 
που δημοσιεύθηκε στο STATUS Νοεμβρίου 2010

Φωτο: Γιάννης Μπουρνιάς

Συνομιλώντας με τον κύριο Athensville / Atenista

Τον λένε Τάσο και ασχολείται επαγγελματικά με τη γραφιστική. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το λαοφιλές και αγαπητό :) blog Αthensville και εκείνος που μαζί με τον Δημήτρη Ρηγόπουλο (της στήλης Urban Lab στο free press Lifo) ξεκίνησαν την ιδέα των Atenistas επειδή "είχαν βαρεθεί να μένουν διαρκώς στα λόγια".

Μιλήσαμε για ένα άρθρο που ετοιμάζω για το STATUS, και επειδή πολλά από όσα συζητήσαμε (συν το πιο προσωπικό aspect της σύντομης συνομιλίας μας) δύσκολα χωράνε σε ένα ρεπορταζιακού περιεχομένου αρθράκι, τα αναρτώ εδώ.

Ομάδα Μπλάνκο: ένα think tank για την Αθήνα

Με τον Στάθη Κ., από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας Μπλάνκο, ήρθαμε σε επαφή για ένα άρθρο του STATUS. Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως με όσους έχουν να πουν πολλά και ενδιαφέροντα, τα περισσότερα από αυτά απαιτούν το λιγότερο μια σχετική έκταση και δύσκολα μπορούν να φιλοξενηθούν στις σελίδες ενός περιοδικού...

Beatrice Ardisson, illustrateur sonore

- An interview for STATUS magazine

How did you get involved into the making of Paris Derniere series, in the first place?
I was doing the TV soundtrack for this late night Parisian show called Paris Dernière. The idea I proposed for this show was that all the accelerated travellings in Paris by night where illustrated with Rock Covers of great music standards. That gave to this show a very peculiar mood, very near to an ethylic dream.

Is there a definite relationship between you and your work?
Pleasure is the best word to define my relationship with my work that I still not consider as a real work even 10 years later...

Κωνσταντίνος Τζούμας: "Συμμετέχω στην εκστρατεία διάσωσης των λευκών γυναικών"

«Το ελληνικό καλοκαίρι, με τους καύσωνες 40 βαθμών που με ακυρώνουν, επιστρατεύω το οριενταλίστικο ‘Ζεν’ που στα ελληνικά μεταφράζεται ‘Δεν’.
Δεν φοράω μαύρα. Δεν καταναλώνω αλκοόλ. Δεν μ’ αρέσει να ιδρώνω. Δεν δραστηριοποιούμαι. Δεν συμμετέχω σε έντονες συζητήσεις. Δεν θέλω να με πιάνουν. Δεν κολυμπάω καταμεσήμερο. Δεν μπορώ τα μαυροτσούκαλα. Επειδή όμως αυτή δεν είναι ζωή, πάω στη βόρεια Ευρώπη στους 18-22 βαθμούς, με τις δροσερές νύχτες και τις διάφανες επιδερμίδες. Τις λατρεύω. Συμμετέχω στην εκστρατεία διάσωσης των λευκών γυναικών. Ονειρεύομαι άυπνος τις λευκές νύχτες της Αγίας Πετρούπολης. Μα δε θα βραδιάσει, λοιπόν, ποτέ;»

Ένα σημείωμα για το STATUS Ιουλίου

Ηλίας Μαμαλάκης: "να ψαρεύεις με καλάμι χωρίς δόλωμα"

Μιλάμε στο τηλέφωνο και τον φαντάζομαι με το ψαθάκι του να μαγειρεύει σε κάποιο νησιώτικο σπίτι, με τη θάλασσα κοντά ή πολύ κοντά του, τα υλικά του σε ταψιά και πιατελάκια, μυρωδικά, ζουμιά και σάλτσες, ενώ εκείνος αεικίνητος θα αδειάζει και θα γεμίζει πιάτα και διαθέσεις, τηγάνια και κατσαρολάκια, μια πανδαισία!
Γρήγορα όμως με βγάζει από την γευστική μου ονειροπόληση, για να με καλοσωρίσει σε μιαν άλλη. Απόλυτα δική του.

"Το να μαγειρέψω κάτι σε μια καλοκαιρινή κουζίνα με ανοιχτά παράθυρα, δεν είναι καλοκαιρινή ανεμελιά, για μένα. Το να βυθίζομαι όμως, στη μοναξιά, στην εικόνα του κύματος και στην απόλυτη τεμπελιά, αυτό μάλιστα! Και το ‘χω κάνει στην Ίο, στην Πάρο, τη Σαντορίνη…
Το κορυφαίο δε, είναι να βρίσκεσαι πάνω στον προβλήτα που δένουν τα καράβια της γραμμής, να ψαρεύεις με καλάμι χωρίς δόλωμα – για να μην έρθει ποτέ κανένα ψάρι, να παρακολουθείς το φελλό από την πετονιά να κουνιέται από τον παφλασμό του κύματος και να αφήνεις το νου να ταξιδεύει, ενώ βυθίζεσαι στην καλοκαιρινή ραστώνη..."

Τον ευχαριστώ και είμαι έτοιμος να μετοικήσω αλλού, σε μια ολοκληρωτική, αέναη και ηλιόλουστη παραίτηση στις όχθες του απέραντου μπλε βασιλείου της θάλασσας.

Γράφτηκε για το STATUS

Νίκος Δήμου: "υπάρχουν δυο είδη διακοπών"

«Τα καλοκαίρια, για μένα υπάρχουν δυο είδη διακοπών. Το πρώτο είναι οι «διακοπές περιπέτειας» και το δεύτερο, οι «διακοπές αποβλάκωσης». Στις διακοπές περιπέτειας, έπαιρνα παλιότερα το αυτοκίνητό μου, πέρναγα στην Ιταλία και από εκεί κατέληγα στη Νορβηγία, την Αγγλία ή κάπου αλλού στην Ευρώπη.
Αντιθέτως, τις διακοπές αποβλάκωσης, τις κάνεις συνήθως στην Ελλάδα και σε κάποιο μέρος που ει δυνατόν είσαι πέντε μέτρα από τη θάλασσα (καμιά φορά είναι και πολλά τα πέντε μέτρα). Στις διακοπές αυτές, το ζητούμενο είναι -όπως ακριβώς και στο διαλογισμό των Βουδιστών- το να πάψεις να σκέφτεσαι. Το να προσεγγίσεις το κενό. Το απόλυτο κενό! Αυτός ο βασικός στόχος, σε κάνει να παύεις να ασχολείσαι με οποιοδήποτε θέμα, να μεριμνάς ή να ανησυχείς για ο,τιδήποτε. Γίνεσαι τότε ένα ον – κάτι ανάμεσα σε φυτό και μαλάκιο, που ασχολείται μόνο με το να ρουφάει ήλιο, να τρώει καλά, να κοιμάται πολύ και να κάνει σεξ. Και το βασικότερο όλων: έχει πάψει να σκέφτεται. Έχω εξασκηθεί στο να το καταφέρνω».

Απόσπασμα από μια τηλεφωνική συνομιλία μας για το STATUS αυτού του μήνα
Σκίτσο, από τη στήλη του "Υπερκείμενα" στο εβδομαδιαίo free press Lifo

«Kαλοκαιρινή αναπηρία» του Γιάννη Ξανθούλη

«….. Τουλάχιστον έτσι την χαρακτήριζα κάποτε. Δεν διέθετα ταλέντο να διευθετήσω τα καλοκαίρια μου. Δούλευα περισσότερο, ίδρωνα κι αρρώσταινα εκτεθειμένος στους ανεμιστήρες (παλιά) κι αργότερα στα κλιματιστικά μηχανήματα. Δεν έκανα διακοπές, δεν ήθελα να διακόψω την ακαταμάχητης ταχύτητας ζωή των καλοκαιριών μου. Οπότε δήλωνα… μίσος!

Σήμερα, στα 63 μου χρόνια, οι εποχές ευλογούνται από την επιείκεια της ηλικίας και του χρόνου που συντομεύει. Εξάλλου θα ήταν αφελές να καταδικάσω τα καλοκαίρια μου έχοντας σπείρει μπόλικους Αύγουστους και Ιούλιους στα βιβλία μου. Πολλά από αυτά γράφτηκαν καλοκαίρι. Όμως σε καθένα υπάρχει μία ελεγεία καλοκαιρινή, φυσικά ανάλογα με τις ανάγκες του θέματος. Σήμερα, τολμώ να πω ότι διακρίνω μια ζήλια για ό,τι καλοκαιρινό μού διέφυγε. Και, βέβαια, δεν εννοώ τα φωτογραφικά ενσταντανέ στις ακρογιαλιές και τα απωθητικά μαυρίσματα ή κάποια ποπ ερωτική έξαρση.
Είναι η ζήλια και ο θυμός για μια ζωή που καρδάρει με καλοκαιρινή συνείδηση τις κορυφώσεις της, όσο γελοίο κι αν ακούγεται. Γράφοντας, παρηγοριέμαι πως αναπαράγω στιγμές καλοκαιριών, έχοντας σαν μυστικούς καλοκαιρινούς πράκτορες τους ήρωές μου.
Αυτό ακριβώς κάνω και στην “Εκδίκηση της Σιλάνας”, το τελευταίο μου βιβλίο, που είναι αυτοβιογραφικό. Ξαποστέλνω τον εφηβικό άγουρο εαυτό μου στα δόντια ενός γιορταστικού καλοκαιριάτικου τέρατος με προκλητική ανάσα. Και τελικά αγαπιόμαστε δραματικά εξ ονόματος των μελλοντικών τύψεων…».

Σημείωμα του Γιάννη Ξανθούλη,
περί θέρους, στο STATUS που κυκλοφορεί

Η φωτό είναι του Λεωνίδα Δημακόπουλου από το blog Εντευκτήριο

Michael Zavros: "είμαι ένας αισθητιστής χωρίς αιδώ"

Στο σημείο όπου ο κόσμος της μόδας τέμνει εκείνον της σύγχρονης τέχνης, ο διεθνής ζωγράφος Michael Zavros δημιουργεί με γουορχολική μαεστρία μια νέα, συναρπαστική ζωγραφική.

Αιγαίο SOS (συν/ξη με τον Κρίτωνα Αρσένη)

Εν όψει και του καλοκαιριού που έφτασε πρόωρα ελέω κλιματικών αλλαγών, φέτος διαπιστώνουμε πιο έντονα από ποτέ ότι τα νησιά μας έχουν γίνει ένας ακριβός τουριστικός προορισμός αφού οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που προσφέρουμε ακριβαίνουν διαρκώς. Υπερβολές; Δεν είναι μόνο η κρίση. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε κάποια μαγευτική… πισίνα των Κυκλάδων ή θα κληθείτε να πληρώσετε ένα κατεψυγμένο χταποδάκι Ατλαντικού σε τιμή που θα το έκανε να κοκκινίζει χειρότερα κι από το αν είχε μαγειρευτεί κρασάτο, ξανασκεφτείτε το.

Ο Γιάννης Πετρίδης μιλά για τον Mick Jagger

Με αφορμή την επανακυκλοφορία αυτόν τον μήνα, του ιστορικού album τους “Exile On Main Street” που έφερε στο φως 10 ακυκλοφόρητα ως σήμερα κομμάτια, στα οποία παίζουν εμβληματικοί μουσικοί όπως ο Billy Ρreston, o Dr John ή ο Mick Taylor, ανέσυρα από το αρχείο μου μια παλαιότερη συνομιλία μας με τον Γιάννη Πετρίδη σχετικά με τους Rolling Stones και τον one-in-a-million frontman τους.

Γάζα, ξαναερχόμαστε!

Το 2008, δύο ελληνικά ψαροκάικα έσπασαν για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας. Αυτόν τον μήνα, επιστρέφουν με μεγαλύτερη αποστολή και ελπίδες.

Τζίμης Πανούσης: δεν είμαστε για να παίρνουμε βραβεία, αλλά για να παίρνουμε τα βουνά

Η ραδιοφωνική εκπομπή «Δούρειος Ήχος» είναι στον αέρα από τον Μάιο του 1988, από την πρώτη μέρα της ιδιωτικής ραδιοφωνίας, της κακώς επονομαζόμενης και «ελεύθερης». 22 χρόνια -με νοσοκομειακά διαλείμματα: ξεκίνησε από τον Top FM του συγκροτήματος Λαμπράκη για τρία χρόνια, συνέχισε στον Flash του Κόκκαλη για έξι χρόνια, στο Σκάι του Αλαφούζου για 3 χρόνια, στο Κανάλι 15, στον Ωχ FM... και κατέληξε στο City της Αγγελοπούλου και τώρα στο Θέμα 98.9.

Δημήτρης Παντερμαλής: η ιστορία του Ανθρώπου δεν είναι μονόδρομος

"Δεν περίμενα ποτέ ότι θα συνέδεα το όνομά μου με ένα τόσο ιστορικό γεγονός όσο το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Όταν ήμουν νεαρός ονειρευόμουν μεταξύ άλλων με την Αρχαιολογία, από την άποψη της αναζήτησης και της ανακάλυψης. Με γοήτευε να βρίσκω πράγματα…