18.9.26

Slim Gaiilard (1911-1991)

r/Jazz - Some folks who don't get enough love around here. Day 6: Slim Gaillard

Η προσωπική του ιστορία είναι, στην πραγματικότητα, τόσο μπερδεμένη, που ακόμη και η Βικιπαίδεια —που συνήθως αποτελεί τον κριτή της αλήθειας, της δικαιοσύνης και του αμερικανικού τρόπου ζωής— δεν μπορεί καν να ξεδιαλύνει τα γεγονότα από τα ψέματα.
Στην αρχή αναφέρουν ως ημερομηνία γέννησής του την 9η Ιανουαρίου 1911, αλλά λίγες παραγράφους αργότερα αρχίζουν να αμφισβητούν τις ίδιες τους τις πληροφορίες.

Εκτός από την ημερομηνία γέννησής του, αμφισβητούνται επίσης η καταγωγή και ο τόπος γέννησής του. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, αν και ο ίδιος ισχυριζόταν ότι γεννήθηκε στη Σάντα Κλάρα της Κούβας, από αφροκουβανή μητέρα ονόματι Μαρία (Μέρι Γκαγιάρ) και γερμανοεβραίο πατέρα ονόματι Θεόφιλος (Θεόφιλος Ρότσιλντ), ο οποίος εργαζόταν ως καμαρότος σε πλοίο. 

Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης το 1989, ο
Gaillard είχε πει: «Όλοι πιστεύουν ότι γεννήθηκα στο Ντιτρόιτ, επειδή εκεί ήταν το πρώτο μέρος στο οποίο κατέληξα όταν έφτασα στην Αμερική». Ωστόσο, η απογραφή του 1920 αναφέρει έναν «Beuler Gillard» [sic] ως κάτοικο της Πενσακόλα στη Φλόριντα, ο οποίος είχε γεννηθεί τον Απρίλιο του 1918 στην Αλαμπάμα. Οι ερευνητές Bob Eagle και Eric LeBlanc κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1918 στο Claiborne της Αλαμπάμα, όπου είχε μεγαλώσει ένας «Theophilus Rothchild» [sic], γιος ενός επιτυχημένου εμπόρου στη μικρή πόλη Burnt Corn· άλλα έγγραφα αναφέρουν το όνομά του ως Wilson, Bulee, Beuler Gillard ή Gaillard.

 



Και από εκεί και πέρα τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο μπερδεμένα. Μια από τις πιο διάσημες ιστορίες για τον Γκαγιάρ —που, φυσικά, την διηγήθηκε ο ίδιος— ήταν ότι, όταν ήταν 12 ετών, πήγε με τον πατέρα του σε ένα «γύρο του κόσμου» και «τυχαία» τον άφησαν / τον (ξ)έχασαν στην Κρήτη.
Σε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του 1989 ισχυρίστηκε ότι «Όταν έμεινα εγκλωβισμένος στην Κρήτη, ήμουν μόλις δώδεκα ετών. Έμεινα εκεί για τέσσερα χρόνια. Ταξίδεψα με πλοία στη Βηρυτό και τη Συρία και έμαθα τη γλώσσα και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων».
Κιότι αφού έμαθε μερικές λέξεις στα ελληνικά, δούλεψε στο νησί «φτιάχνοντας παπούτσια και καπέλα». Και πάλι σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, «στη συνέχεια, επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο που εκτελούσε δρομολόγια στα λιμάνια της ανατολικής Μεσογείου, κυρίως στη Βηρυτό, όπου απέκτησε κάποιες γνώσεις αραβικών. Όταν ήταν περίπου 15 ετών, διέσχισε ξανά τον Ατλαντικό, ελπίζοντας ότι το πλοίο θα τον πήγαινε πίσω στην Κούβα, αλλά αυτό είχε προορισμό τις ΗΠΑ και κατέληξε στο Ντιτρόιτ. Δεν ξαναείδε ποτέ κανέναν από τους γονείς του».








4.3.15

Τιμές εναντίον αξιών - Σούρουπο στην Αίγινα, του Γιάνη Βαρουφάκη



Είναι σούρουπο στην Αίγινα. Καλοκαίρι. Κάθεσαι στη βεράντα μας και αγναντεύεις τον κόκκινο ήλιο να βυθίζεται στη θάλασσα. Εάν εκείνη τη στιγμή έρθω και σου μιλήσω για κάποια δική μου ανοησία, θα θυμώσεις που σου καταστρέφω τη στιγμή.
Αργότερα, το ίδιο βράδυ, τρώμε με την παρέα μας στον Μαραθώνα. Ο φίλος σου ο Πάρις έχει ρέντα – τα ανέκδοτά του μας κάνουν να γελάμε. Ακόμα και σένα που είσαι τόσο δύσκολη.
Κάποια στιγμή ο καπετάν Κώστας, που αράζει την ψαρόβαρκά του δίπλα στην ταβέρνα, σου ζητάει μια χάρη. Η άγκυρά του κόλλησε στον βυθό και η αλυσίδα έσπασε από το πολύ τράβηγμα.
«Σε παρακαλώ», σου λέει, «επειδή ξέρω πόσο σου αρέσει να κάνεις μακροβούτια, μήπως σου είναι εύκολο να βουτήξεις και να περάσεις αυτό το σχοινί μέσα από την καδένα της άγκυρας; Θα το έκανα εγώ αλλά τα ρευματικά μου σήμερα με έχουν λιανίσει».
«Αμέσως», του απαντάς, αρπάζοντας την ευκαιρία να γίνεις η «ηρωίδα της στιγμής», και βουτάς στη θάλασσα όλο περηφάνια.


31.12.14

Θολώνωντας το ποτάμι (ήδη απ' την "Πρώτη Φορά")

Θα ήθελα να θυμίσω εκείνο το περιστατικό με το "πρωτότυπο" και καλά,  διαφημιστικό σποτ του Ποταμιού. Που ηταν κλεμμένο από ένα πετυχημένο του Ομπάμα. [Μου είχε κάνει τη χείριστη εντύπωση όταν είχε πέσει στην αντίληψη όλων μας, αλλά έχασα όλα όσα είχα γράψει ας όψεται το χαζοφέησμπουκ].
Κι αυτό γιατί, είναι νομίζω απόλυτα χαρακτηριστικό του "νέου αέρα" που πνέει στις όχθες του ποταμιού και στο μυαλό του Σταύρου.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν με απασχολεί τόσο το αν τα βίντεο ήταν ή όχι σεξιστικά, ούτε το ότι διαφημίζουν υποτίθεται έναν πολιτικό χώρο χωρίς να διαφημίζουν ούτε μια πολιτική ιδέα-διακύρηξη. Με απασχολεί το ότι αποκαλύπτουν για τον ίδιο τον Σταύρο και την "ομάδα των σόσιαλ μίντια του κόμματος" η οποία μας έλεγαν ότι τα επιμελήθηκε, μια πολύ συγκεκριμένη και γελοία νοοτροπία του παρελθόντος, που είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι των πιθανών ψηφοφόρων τους οφείλουν να έχουν υπόψη και να θεωρούν δεδομένη από το συγκεκριμένο αυτοσχεδιαστικό κόμμα του σωλήνα.


23.12.14

Υπόθεση Χαϊκάλη | Oι δηλώσεις για χρηματισμό του Ποταμιού και εμπλοκή της Τράπεζας Πειραιώς που "κατεβηκαν" από το Ίντερνετ

Το παρακάτω κείμενο είναι αυτούσια δημοσίευση της Ειρήνης Κωστάκη από το vouliwatch.gr. Και η δημοσίευση έχιε κατέβει πλέον, για άγνωστους λόγους, όμως όσα καταγράφηκαν εκεί, μπορούν να ανασυρθούν χάρη στο Google cache.




7.12.14

Η Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα παρουσιάζει

Στις αρχές του 1977 δύο φοιτητές της Αρχιτεκτονικής σχολής του ΕΜΠ παρουσιάζουν δημόσια (σε ένα από τα τελευταία μαθήματα των σπουδών τους που λέγεται «διάλεξη») το θέμα «Πολεοδομία και Δημόσια Τάξη, Αθήνα Οχυρωμένη Πόλη». 
 
Είναι μια διάλεξη που θα προκ
αλέσει σκάνδαλο στη γενικά «αριστερή» (από άποψη φοιτητών και κατώτερου διδακτικού προσωπικού) σχόλη, σκάνδαλο του οποίου ο απόηχος θα αιωρείται για χρόνια στο περιβάλλον των ριζοσπαστικών φοιτητικών κύκλων του ΕΜΠ.
Οι δύο φοιτητές - που η πολιτική ταξινόμηση θα τους τοποθετήσει στην κατηγορία των καταστασιακών - μιλούν για ένα θέμα ταμπού, που ακόμα και η άκρα Αριστερά της εποχής δεν ήξερε, δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να ακουμπήσει: την σχέση της πολεοδομίας με την δημόσια τάξη, αλλά και την επανάσταση. Μιλούν για το «ιερό» Ιπποδάμειο σύστημα, αλλά και την «ανίερη» εξέγερση τον Δεκέμβρη του '44. Και μιλούν τεκμηριωμένα....


6.12.14

Δημοσιογραφία αλά ελληνικά

Στην Ελλάδα ντρεπόμουν να λέω ότι είμαι δημοσιογράφος.
Στον κινηματογράφο ή στο θέατρο (για άλλα θεάματα τύπου ρόκουέιβ δε συζητάμε, η συμπεριφορά που εισέπραττες ήταν σα να περιμένεις να σου δοθεί χάρη από τον αυτοκράτορα) με κοιταζαν στα δόντια έτσι και τολμούσα να κάνω χρήση της ατέλειάς μου λες και μου έκαναν χάρη - συχνά, το ύφος τους πρόδιδε την αντιμετώπιση "αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι". 

Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, και σε χώρες του πλανήτη από Ευρώπη μέχρι Ασία, όποτε συνέβη να επιδέιξω δημοσιογραφική ταυτότητα για να μπω οπουδήποτε, όπως λόγου χάρη σε ένα Μουσείο, μου ζητούσαν απλά να υπογράψω σχετικά με το έντυπο για το οποίο θέλω να καλύψω δημοσιογραφικά την έκθεση (έκθεση μόνιμη ή όχι, αδιάφορο) και να δώσω ένα mail ή κάποιο άλλο στοιχείο -τηλέφωνο κ.ο.κ. για να μπορούν να με με ενημερώνουν. Απλά, καθαρά και ντόμπρα πράγματα.

Η διαφορά για τις παράλληλες αυτά σύμπαντα της ελληνικής κολομβιας με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, είναι αυτή η είδηση. Στη χώρα του "γιατί όχι", κανείς δεν ντρέπεται και κανείς δεν παραιτείται.

30.11.14

Ένα κείμενο του Νίκου Ρωμανού από το 2013

"Ποτέ ξανά δούλοι, ποτέ ξανά με χαμηλωμένα βλέμματα, ποτέ ξανά μόνοι. Για πάντα στην απέντι όχθη, για πάντα εξεγερμένοι και βέβηλοι, για πάντα στο μονοπάτι των ελεύθερων ανθρώπων. Για πάντα, μ’ ακούς;"


Το κείμενο που παρατίθεται, το έχει γράψει ο Νίκος Ρωμανός το Νοέμβριο του 2013, σε ηλικία 20 ετών.

                                     Με τελικό προορισμό τους εσωτερικούς μας δαίμονες

27.11.14

Βιβλίο Θρησκευτικών Τρίτης Δημοτικού. Ελλάδα 2014


Κολάζ / Collage


Σκουπίδια



Οι Βέλγοι έχουν επινοήσει ένα σύστημα εξαιρετικά αποδοτικό για την συγκομιδή των απορριμάτων τους. Καθώς ένα μεγάλο μέρος του κόστους ανακύκλωσης έχει να κάνει με τη διαλογή των σκουπιδιών, σκέφτηκαν να "αναθέσουν" υποχρεωτικά, στον ρυπαίνοντα -εσένα κι εμένα δηλαδή- αυτή την εργασία.
Έτσι, ξεχωρίζεις τα σκουπίδια σου πριν τα κατεβάσεις στο δρόμο να τα πα΄ρει το σκουπιδιάρικο, εσύ. Υποχρεωτικά (αλλιώς πέφτει πρόστιμο της τάξης των 200-300 ευρώ) και ως εξής:
σε κίτρινη σακούλα τα χαρτιά (περιοδικά κλπ) , σε μπλε τα πλαστικά και τσίγκο (κουτάκια μπίρας, συσκευασίες πλαστικές κλπ) και σε λευκή σακούλα τα ανακυκλώσιμα (υπολλείματα τροφής, βρώμικο χαρτί - χαρτοπετσέτες, χαρτί ποπού you get the point κλπ).
Επιπλέον, τα σκουπίδια δεν τα κατεβάζεις στο δρόμο όποτε σου καπνίσει, αλλά συγκεκριμένες μέρες κύριέ μου.
Στην παραπάνω οθόνη, βλέπετε την σελίδα που βρίσκεις στο Ίντερνετ, δίνοντας τη διεύθυνσή σου, όπου σε πληροφορεί ημερολογιακά ποιες μέρες ακριβώς περνάει το σκουπιδιάρικο από το δρόμο σου (εμένα ας πούμε όπως βλέπετε, περνάει κάθε Τρίτη και Πέμπτη) και τι συλλέγει αυτές τις μέρες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, συλλέγει κάθε φορά τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια (λευκή σακούλα - κομπόστ, τροφές κλπ, αυτά που βρωμάνε δηλαδή) και εναλλάξ, μαζί με αυτά παίρνει πότε τις μπλε σακούλες (πλαστικά) και πότε τις κίτρινες (χαρτικά).
Για το γυαλί τώρα... ααα, για το γυαλί υπάρχουν ειδικοί κάδοι που τα πηγαίνεις μόνος σου άνθρωπέ μου, όποτε θέλεις. Και ξέρεις... είναι άλλος ο κάδος για το διάφανο και άλλος ο κάδος για το χρωματιστό γυαλί... Είπες τίποτα;

6.8.14

Rui Palha street photography



Portuguese photographer Rui Palha, I discovered recently and really love his work.

12.11.13

"The Invader" by Nicolas Provost

Nicolas Provost is a Belgian artist whose practice explores the "phenomenon of cinema" and its effects on our collective conscious.Through manipulating landmark films such as The Shining, Rashomon and other sources of archive film material - or as in his Plot Point trilogy - by placing hidden, high-definition cameras and actors like Jon Voight and Jack Nicholson of a Las Vegas casino or Times Square, Provost edits so as to imbue the footage with the emotional tension of a thriller while leaving the audience guessing who has done what and where.

The video featured here is the stunning opening sequence of his debut feature film The Invader which is doing the rounds at the film festival circuit now. Starring Hannelore Knuts and shot on the Italian island Lampedusa, The Invader elaborates upon Provost's 2004 short film Exoticore which tells the story of an immigrant from Burkino Faso and his attempts to integrate within Western society. And what a welcome it is.

19.11.12

The future is uncertain (and the end is always near)

This short documentary looks at the current social crisis in Greece, the growth of alternative economies, general strikes, and the rise of the anti-fascist movement in response to violent attacks by the far-right. After six years of recession, the situation in Greece is growing increasingly dark. As the unemployment rate continues to rise and salaries continue to drop, the country has descended into an increasingly unpredictable situation.

24.10.12

Αthens: Social Meltdown



Produced & Directed by Ross Domoney
Interview: Dimitris Dalakoglou
Filmed, Photographed & Edited by: Ross Domoney

10.9.12

Zoe was here

Η φράση που συναγωνίζεται ίσως σε κοινοτυπία τον «ήχο της πόλης», είναι «το soundtrack του καλοκαιριού». Ανέμπνευστοι υλατζήδες εφημερίδων και ξεπέτηδες συντάκτες lifestyle περιοδικών το έχουν χρησιμοποιήσει τόσο εκνευρυστικά πολύ, ώστε δεν θα με εξέπληττε αν μια μέρα, απ’ το κακό του, το καλοκαίρι άρχιζε να μοιάζει με φθινόπωρο. 

Τι μου λέτε; Συμβαίνει ήδη; Χιόνισε στη νότιο Αφρικη;
Το «soundtrack του καλοκαιριού» λοιπόν δεν είναι κάτι υποχρεωτικά αντικειμενικό, όπως υπαινίσσονται οι φιλόπονοι γραφιάδες των εν λόγω πονημάτων. Είναι διαφορετικό για τον καθένα – και ναι, μιλάω και για σένα, άσπονδε σκυλά που πίνεις ιδρωμένος πετρέλαιο σανράιζ στο κάθε ελληνάδικο της συμφοράς (σου) και για σας, μωρέ παιδιά καημένα κι ας είστε λερωμένα επειδή ξερνάτε κάθε χαραυγή στα trance πάρτι της Αντιπάρου.
Καθένας εις το είδος του και ο τζίτζικας στο κυπαρίσσι. Ή στη συκιά. Ορίστε, αυτό θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία αν θες να προσδιορίσεις αυτό το γαμημένο «soundtrack του καλοκαιριού»:
O ξενηστικωμένος τζίτζικας που καλύπτει τα χάχανα της τουρίστριας που μαρκαλεύεις καταμεσήμερο στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο. Το τριζόνι που πριονίζει τη νύχτα στο ταβερνάκι που κάθισες αποβραδίς –μετά της τουρίστριας βεβαίως, ας τη λέμε Zoe- μη ξέροντας αν η υγρασία που νιώθει (το τριζόνι) είναι από τη θάλασσα ή από το θρούμπι πάνω στο οποίο αναπαύεται στη βραδυνή ύπαιθρο. Κλισέ; Άντε και συμφωνώ. Σε κάθε περίπτωση όμως, όχι mainstream, παραθερισταρά μου.
Το «soundtrack του καλοκαιριού» δεν είναι mainstream ακόμη κι αν τσαλαβουτάς όλη μέρα στην πισίνα του all inclusive ή της αυθαίρετης βίλλας σου και ακούς λαουντζιές και bouzouki hits (Ζoe, πώς και τόσο νωρίς;).
Ο ήχος του καλοκαιριού -και θα παρατηρήσατε ότι δεν έχω αναφέρει πουθενά τον παφλασμό των κυμάτων, ευχαριστώ- θα μπορούσε να είναι εκατοντάδες άλλα, ΜΗ mainstream, υποδόρια και ιδιοσυγκρασιακά, πράγματα: Το σούρσιμο από τις παντόφλες της στο δωμάτιο.
Το ξεφύλλισμα εφημερίδων και περιοδικών σε δροσερά σκεπάσματα μετά τον απογευματινό ύπνο - η Zoe, διαβάζει Uncut. Το μελτέμι στη βεράντα. Το ζζζζ του κουνουπιού (στην ακτή του κουνουπιού που αποφάσισες να πάτε για βραδυνό μπάνιο). Το ντουπ από την κουτουλιά σου στο θαλασσόδεντρο. Ξύπνα, ήρθε ο Σεπτέμβρης. Στο τέλος του μήνα, θα πρέπει να ξυπνήσουμε κι εκείνον τον τύπο από τους Green Day.

YΓ. Η Zoe, στέλνει χαιρετίσματα από το Bέλγιο.

Δημοσιεύθηκε στο e-tetRadio

6.9.12

Δώσ'μου τσιγάρο

Τώρα που η χρεωκοπία βάφτιστηκε στο Είναι μας ως σύγχρονο Ελληνικό trademark, τα βράδυα στο νησί όλοι καπνίζουν στριφτά και πίνουν μπίρα κονσέρβα -απ’ το περίπτερο- κοιτώντας το κύμα. Το τελετουργικό είναι δεδομένο: πιθανόν επειδή οι περισσότεροι αναγκάστηκαν από το τσιγάρο με φίλτρο να το «γυρίσουν» στον καπνό, γι’ αυτό και σε ποσοστό πάνω από 90% καπνίζουν το στριφτό με φίλτρο.

Το υποκοριστικό «τσιγαράκι» που χρησιμοποιούμε στη γωνία αυτή της γης όπου όλα μας δόθηκαν απλόχερα τόσο ώστε να μπορούμε να κερνάμε τους άλλους, ακριβώς όπως το «ουζάκι» και το «καφεδάκι», το «χταποδάκι» και το «τσιπουράκι», εκτός από μια τρυφερότητα και μια χαριτωμένη διάθεση οικειότητας μαρτυρούν και τη διάθεσή σου να τα μοιραστείς αναπόφευκτα με κάποιον άλλον.
Και αυτό είναι κάτι που δεν χρεωκοπεί ποτέ. Γιατί όσο λίγα κι αν καταλήξεις να έχεις, όσα λίγα κι αν σου επιτρέψουν να έχεις, εσύ θα συνεχίσει να τα αποκαλείς χαϊδευτικά, να τα χαρίζεις και να τα μοιράζεσαι.

Αυτές τις μέρες, αν σταθείς στην άκρη της θάλασσας μπορείς να νιώσεις αυτή την θρυμματισμένη συγκίνηση. Τα βράδυα είναι γλυκά και ανεμισμένα στο μελτέμι, το Αιγαίο λαμπυρίζει στα αρχαία του φεγγάρια και τα δεκαόροφα κρουαζιερόπλοια που καταδυναστεύουν με την παρουσία τους τον ορίζοντα, φαντάζουν τόσο εφήμερα αλλά και τόσο μακρινά στη χρεωκοπημένη μας ματιά και ύπαρξη. Ξημερώνοντας, δεν θα υπάρχουν εκεί, θα έχουν σαλπάρει γι’ αλλού, αφήνοντάς μας να καπνίζουμε ανέμελα στις προκυμαίες, ευτυχισμένους μέσα σε αυτή τη φτώχεια που μας κάνει πλουσιότερους.

Για το Protagon

29.7.12

Πρόθεση φόνου

Αυτόν τον τύπο τον ξέρω. Εδώ και τρεις μήνες είναι χωρίς δουλειά. Εδώ και τρεις βδομάδες, τα βράδια του κλέβουν τη βενζίνη από τη μηχανή του. Στην αρχή δεν το είχε πάρει χαμπάρι, το ανακάλυψε μια μέρα ξαφνικά.
Συνήθως έρχεται αργά το βράδυ έχοντας ψάξει μεροκάματα σε μπαράκια και όταν επιστρέφει τον ακούς να κλαίει στην τουαλέτα. Παρκάρει τη μηχανή του μπροστά στο σπίτι, έχει συναγερμό, όμως τα τζιμάνια έχουν βρει τρόπο να ανοίγουν το καπάκι της με κατσαβίδι και μετά τα πράγματα είναι εύκολα, καθώς η τάπα δεν έχει κλειδαριά. Ακόμη την ξεχρεώνει – αυτό όμως δεν έχει σημασία για κανέναν εκτός από τον ίδιο και για τη συμβία του, με το μισθό της οποίας ζούνε. 620 ευρώ καθαρά. Νοίκι φυσικά. 260 το μήνα, που ο ιδιοκτήτης, να ‘ναι καλά ο άνθρωπος, τους το έριξε από μόνος του ένα 20αρικο – σα να λέμε όσο κοστίζει η βενζίνη που του κλέβουν αυτοί στις δυο βδομάδες.

23.7.12

It Moss be Kate

Μέσα των ‘90s. Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν. Στο Λονδίνο τότε, ζούσα -κοντά και στους φίλους που με φιλοξενούσαν σε ένα υπενοικιασμένο διόροφο στο Landbroke Grove- τα δικά μου ‘70s. 

Έξω απ’ την πόρτα μας ρασταφάρι πουλούσαν χασίς, κάτω από τον M40 μετανάστες από την Καραϊβική έπαιζαν calypso, στα ρουχάδικα του Notting Hill μπορούσες να ντυθείς μεσαιωνικός μύστης σαν τον Richiie Blackmore ή μικρός Γαβριάς σαν τον Nick Cave. Με τον τελευταίο ψωνίζαμε και στο ίδιο σούπερμάρκετ –αλλά αυτή είναι μια άλλη, ένοχη ιστορία.
Πίσω στο σπίτι με την εσωτερική σκάλα που το ταβάνι της έτριζε όταν περπατούσε (ή πηδιόταν) κανείς στον πάνω όροφο, ακούγαμε τα άπαντα του Hammill και των Led Zeppelin και πειραματιζόμασταν -μεταξύ άλλων- με τα χιλιάδες μπαχάρια και καρυκεύματα που βρίσκαμε στα μαγαζάκια της γειτονιάς.
Πολύ πριν ο Χιου Γκραντ και η κοπέλα με το μεγάλο στόμα κάνουν trend το Notting Hill και αρχίσουν να σκάνε τουρίστες στο Αυγουστιάτικο καρναβάλι, στην ευρύτερη περιοχή του Portobello μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε. Εννοώ τα ινδάλματά σου. Τον Nick Cave, τον Paul Weller ή τον Michael Brook.
Ένα μέρος που σκάγαμε συχνά, ήταν ένα μικρό πορτογαλικό καφέ, το café Lisboa. Τότε, δεν είχε γίνει ακόμη η trendy patisserie που είναι σήμερα. Αν περνούσες το πρωί θα συναντούσες κάτι χοντροκομμένους τύπους με φάτσες που έμοιαζαν σα να είχαν μόλις σκοτώσει τη μάνα τους και είχαν σκουπίσει τα αίματα στις ξεχειλωμένες τους φανέλες.
Το βράδυ όμως, pal! Όταν έπεφτε το σκοτάδι πάνω στην αχανή μητρόπολη, το μικροσκοπικό εκείνο καφέ έκανε στιγμιαία υπαρξιακή ανακαίνιση. Αναβαθμιζόταν σε ιερό του πόθου. Τα αίματα άναβαν. Το μέρος μεταμορφωνόταν σε underground spot, με αυτοσχέδια κοκτέιλ και γάρα, χαλαρές γκόμενες –Αγγλίδες, Κύπριες, Τουρκάλες και Ιταλίδες- Νιγηριανούς dudes επικίνδυνα πολύ περήφανους που σέρνανε ξανθές Αγγλιδούλες, Ινδούς φοιτητές και καλλιτέχνες –εδώ ένα βράδυ τσουγκρίσαμε pints με τον Paul Weller που έκανε πρόβες κάπου εκεί κοντά, εδώ τζαμαρισε ο κιθαρίστας του John Lee Hooker, εδώ συνάντησα και εκείνη.
Δεν ήξερα ποια ήταν, τι ήταν ή τι θα γινόταν –το ‘παμε; Δεν μπορούσες όμως να μην την προσέξεις. Άναβε τα τσιγάρα δυο μαζί και έψαχνε κάποιον να δώσει το δεύτερο. Μετά έπινε από το ποτήρι σου. Μια φορά κατέβασε το μπλουζάκι της και μας ρώτησε αν βρίσκαμε ότι το στήθος ήταν πολύ μικρό. Είχε τικ –έξυνε και ρουφούσε τη μύτη της, από την κόκα- και όλοι την αγκάλιαζαν και τη φιλούσαν στο στόμα για το welcome κάθε φορά που έσκαγε, ασυνόδευτη ή όχι, αδιάφορο. Ήταν μικροκαμωμένη και πρόσχαρη, όσοι ήξεραν έλεγαν ότι έστηνε παρτούζες με ένα άλλο κορίτσι, τη Lemon. Απ’ την παρέα μόνο ένας είχε την τύχη να τον προσκαλέσουν μια φορά -εκείνες διάλεγαν.
Την ξανάδα πολλές φορές τα επόμενα χρόνια. Στο βιντεοκλίπ του Jack White, σε διαφημιστικά, στο τελευταίο εξώφυλλο του Bryan Ferry, σε catwalks και δουλειές φωτογράφων που θαυμάζω , στο νέο clip του George Michael ... Ο George δεν την είχε καλέσει τότε στα 90'ς να παίξει στο video του "Freedom" - είχε προτιμήσει τις Linda Evangelista, Naomi Campbell, Christie Turlington και Cindy Crawford.
Σήμερα όμως δεν είχε ίσως άλλη επιλογή. Ίσως επειδή είναι κι αυτή ένα από τα «κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα», survivor όπως εκείνος ή ίσως πάλι, επειδή είναι η μόνη που θα μπορούσε ακόμη να τον φιλήσει στο στόμα. Όπως τότε που ήταν 21 χρονών, στο café Lisboa. .


Γράφτηκε για το e-tetradio

18.7.12

Γαβ

Είναι γένους θηλυκού. Σοκολατόχρωμη και γλυκειά. Την έφερε στο σπίτι το έτερο θηλυκό με το οποίο το μοιραζόμαστε. Η ηλικία του είναι 50κάτι ημέρών και η διάθεσή του για παιχνίδια –κατά προτίμηση μετά τα μαύρα μεσάνυχτα όταν και μας ξυπνά κλαψουρίζοντας και ζητώντας επιτακτικά να ανέβει στο κρεβάτι μαζί μας- ανεξάντλητη.
Το όνομά της «Μερέντα», για τους φίλους just «Μέντα», ένα όνομα που δεν (ή κάνει πως δεν) ακούει ακόμη. Αυτό που ακούει όμως είναι οι μουσικές που παίζουν στο σπίτι μας. Βαριέται την Amy McDonald, βρίσκει ενδιαφέρουσα την piano jazz των e.s.t. και παραδόξως, οι Belle & Sebastian την τρόμαξαν τελευταία, αλλά που θα πάει, μικρή είναι ακόμη, θα μάθει. Ήδη βρίσκεται σε καλό δρόμο. Για του λόγου το αληθές, πρόσφατα μας συνόδεψε στην παρουσίαση της βιογραφίας του Keith Richards και αν κρίνω από τη γενικότερα θετική της διάθεση, δεν θα πρέπει να ήταν μόνο επειδή πνίγηκε στα χάδια των φίλων και η παρουσίαση έγινε στο «6 Dogs».
 - Η πρώτη έντυπη εμφάνιση της Μερέντας, στο τελευταίο SONIK που κυκλοφορεί.
Ήδη σταρ.