Χρήστος Γιανναράς: «Η ελληνικότητα, σήμερα, είναι προσωπική ανακάλυψη»

"Προτού μετρήσουμε πόση ευτυχία ή πόση δυστυχία γεννάει το να είσαι Έλληνας, είναι ανάγκη να συνεννοηθούμε τι καταλαβαίνει ο καθένας μας με τον προσδιορισμό «είμαι Έλληνας»: Η ελληνικότητα είναι κρατική υπηκοότητα; Τότε, σίγουρα, γεννάει μόνο δυστυχία, κάτσιασμα, σήμερα και ντροπή. 

Είναι εθνικιστικό ιδεολόγημα, παιδιαρίσματα καύχησης ενός ασήμαντου σήμερα λαού, μειονεκτικού μεταπράτη για προγόνους του κάποτε, που ούτε τη γλώσσα τους πια καταλαβαίνει ούτε την Τέχνη τους μπορεί να εκτιμήσει; Αυτή κι αν είναι αφόρητη δυστυχία, ελεεινή κουφότητα, ρεζιλίκι. 

Ας φανταστούμε να υποχρέωνε κάποιος τούς τριακόσιους του ελλαδικού κοινοβουλίου να γράψουν μια Έκθεση Ιδεών για να απαντήσουν στο ερώτημα: «Γιατί ο Παρθενώνας είναι μνημείο πολιτισμού σημαντικότερο από τον Πύργο του Άιφελ;». Θα ξεκαρδιζόταν στο γέλιο ανά την υφήλιο κάθε παρδαλό ερίφιο. 

Η ελληνικότητα, σήμερα πια, είναι μόνο προσωπική ανακάλυψη. Όπως ο έρωτας, όπως το χάρισμα του ποιητή, του ζωγράφου, του μουσουργού. Χάρισμα και άθλημα. Με καθολικά δεδομένον έναν βαρβαρικό τρόπο του βίου, εμπορευματοποιημένων ηδονών και τέχνης υποταγμένης αδυσώπητα στον εντυπωσιασμό, ελληνικότητα είναι το πείσμα να θέλεις να γευτείς τον έρωτα, την έξοδο από τη νομοτέλεια του εγώ, τη μέθη της αυτοπροσφοράς. Να ψάχνεις στο κάλλος τη γλώσσα του αληθινά υπαρκτού μαζί με τον Φειδία και τον Πανσέληνο, τον Αισχύλο και τον Ρωμανό τον Μελωδό. Όχι μιμούμενος νοσταλγικά το παρελθόν, αλλά πλάθοντας το μέλλον σήμερα. 

Ελληνικότητα είναι η ευτυχία της προτεραιότητας τού έρωτα σήμερα, του κάλλους σήμερα, της αλήθειας σήμερα. Είναι η χαρά μιας συνέχειας που σε ξεπερνάει". 

-δημοσιεύθηκε στο STATUS

*Ο Χρήστος Γιανναράς είναι καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1935. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και το Παρίσι (Σορβόνη). Διδάκτωρ φιλοσοφίας της Faculte des lettres et sciences humaines του Πανεπιστημίου της Σορβόνης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, είναι επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, του St Vladimir's Orthodox Seminary της Νέας Υόρκης και της Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης.

BOY = 2 girls

The Hamburg-based duo gets your toes tapping, mind playing, feet moving, emotions travelling, head thinking, hips jerking. But above all, they make music that brings a smile to your face.

Imagine a mix of the art school elegance of Phoenix, the lively melodics of Feist and the emotional depth of Bon Iver. But to draw such comparisons is superficial and not especially helpful because what you miss is the originality of the BOY concept and the charisma of its two performers.

The BOY phenomenon began this summer with their first single 'Little Numbers'. Now, having conquered their native Germany and Switzerland, they are shipping their sharp brand of pop to the rest of Europe.

Θόδωρος Αγγελόπουλος: «Ξεχάστε με στη θάλασσα»

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/
Είμαι επισκέπτης/
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/
κι έπειτα δεν μου ανήκει/
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"/
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/
Ότι δεν έχω καν όνομα/
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/
Ξεχάστε με στη θάλασσα/
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

(Ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)


via

Η αλήτικη μεγαλοπρέπεια της Nalyssa Green

 [She got mail]

Βιολέτα, χαίρε
Εδώ Μιχάλης από το STATUS. Δεν σου έγραψα στο φάτσαμπουκ, αλλά θεώρησα καλύτερο να επικοινωνήσω πρώτα με την Inner Ear για να κάνουμε αυτό το mini interview (ξέρεις για να μην έχουν κανονίσει και κάποιο άλλο σε άλλο περιοδικό ή μέσο και λοιπά τέτοια βαρετά).

Είχα ακούσει τη δουλειά σου νωρίτερα, από τότε που διέθετες το άλμπουμ σου Barock για free download στο Ίντερνετ μέσα από το προσωπικό σου site και είχα φιλοξενήσει μια μικρή παρουσίαση στο περιοδικό. Πιστεύω ότι αν βρισκόσουν σε άλλη χώρα, θα σε είχαμε μάθει νωρίτερα και θα είχες μεγαλύτερη προβολή από τα media. Ας είναι. Τελειώνω με το μπλα μπλα και προχωράω στις ερωτήσεις μου.

ΜΣ

[τις επόμενες μέρες, το κορίτσι με το ευφάνταστο όνομα, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις - και με το παραπάνω]. Μέρος της ακόλουθης συνέντευξης, δημοσιεύεται στο STATUS Iανουαρίου που κυκλοφορεί αύριο στα περίπτερα.

Σε είδα να παίζεις στο Σύνταγμα τις μέρες της οργής – θεωρείς ότι ένας καλλιτέχνης/δημιουργός, έχει επιπρόσθετο χρέος να παίρνει θέση στα καυτά ζητήματα της εποχής του;
Όχι. Δεν το πιστεύω αυτό. Ο καλλιτέχνης δεν είναι ένα φωτισμένο άτομο που πρέπει να οδηγεί τις μάζες, να έχει πολιτική θέση και άποψη για τα πάντα και να έχει κοινωνικό έργο. Αυτό μου ακούγεται κάπως τραβηγμένο και επικίνδυνο. Σα να λέμε πως ο καλλιτέχνης είναι αυτός που πρέπει να ακολουθήσουμε. Από εκέι και πέρα, ο κάθε άνθρωπος πράττει σύμφωναa με την ηθική του. αν θες να δράσεις δράσε. ως άτομο. η ασχολία του καθενός είναι άσχετη με το πόσο τον αφορούν και το πόσο εμπλέκεται στα κοινά.

Πώς σου προέκυψε το ψευδώνυμο Nalyssa Green? Τι σημαίνει;

Κωνσταντίνος Τζούμας: Άφραγκος αλλά ευτυχισμένος

[Απόσπασμα μιας πρωινής συζήτησης - "εκτός αέρα" , με αφορμή ένα θέμα του περιοδικού STATUS]

(...)
Για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, το χρήμα με απέφευγε συστηματικά. Δεν έκανα κι εγώ τίποτα γι’ αυτό, κι έτσι πορευόμουν στην ερημία της Ύπαρξης, με χάρη. Με στροβιλισμούς, πιρουέτες και στην κόψη του ξυραφιού. Με αδιέξοδα υπαρξιακά, σταυροδρόμια με διλήμματα στις μητροπόλεις που μου άρεσε να συχνάζω – γιατί από τη μία υπήρχε η αφραγκία, αλλά από την άλλη υπήρχε και το γούστο για πλούσια και ελεύθερη ζωή, από πλευράς εμπειριών.

Διονύσης Σαββόπουλος: "Έχω να γράψω νότα δέκα χρόνια, γι’ αυτό με βραβεύσαν φαίνεται..."

(με αφορμή τη βράβευσή του ως Συνθέτης της Χρονιάς απ΄το περιοδικό STATUS)

... Ωστόσο, πέρυσι, γιορτάζοντας τα 40 χρόνια από το δίσκο-σταθμό μιας ολόκληρης εποχής «To Περιβόλι του Τρελλού», συντόνισε μαγικά την καρδιά της Αθήνας στη δεκαετία του ’60.  Ακολουθεί η συνομιλία μας.

Με αφορμή τις παραστάσεις σας για τα 40 χρόνια του δίσκου σας «To Περιβόλι του Τρελλού», οι αναγνώστες του STATUS σας ψήφισαν «Συνθέτη της Χρονιάς», για ένα δίσκο που κυκλοφόρησε πριν από τέσσερις δεκαετίες!
Τους ευχαριστώ. Έχω βέβαια να γράψω νότα δέκα χρόνια, γι’ αυτό με βραβεύσαν φαίνεται: Για να συνεχίσω μη γράφοντας. Έχουν χιούμορ οι αναγνώστες σας. Καλά να ’μαστε.


Συνήθως ένας δημιουργός δεν συνειδητοποιεί πόσο σημαντικό είναι αυτό που κάνει τη στιγμή που το πραγματοποιεί. Αισθάνεστε κάποιου είδους καλλιτεχνική δικαίωση ύστερα από τόσα χρόνια, για το «Περιβόλι του Τρελλού»;

Ράδιο Αρβύλα: Ένας για όλους και όλοι για έναν

Με αφορμή μια συζήτηση που δημοσιεύεται στο Status Φεβρουαρίου.

 
Οι αναγνώστες του περιοδικού σας βράβευσαν ως «Τηλεοπτικές προσωπικότητες της χρονιάς». Πώς σας φαίνεται αυτό;

Είμαστε πάρα πολύ στεναχωρημένοι για αυτήν τη βράβευση. Δεν περιμέναμε από τους αναγνώστες του STATUS να μας φερθούν κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Θα χρειαστούμε τον χρόνο μας, αλλά επειδή ο χρόνος όλα τα γιατρεύει, θα καταφέρουμε να το ξεπεράσουμε!

H ευοίωνα δυσοίωνη κυρία Anna Calvi

‘Locked away in a basement, making an album in isolation, you do start going a bit crazy. So a lot of material came out of that – how to survive the making of this monster that took over three years of my life.’

Χαμένα βασίλεια

Εικονογράφος και ερευνητής, ο Νίκος Πάνος αποτυπώνει με δεξιότητα πληροφορίες και συστατικά ενός παρελθόντος προορισμένου να χαθεί.

Αντώνης Κανάκης: "χίλιες φορές η μαφία, από αυτούς που έφεραν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση"

Το χιούμορ του είναι φονικό, τα λόγια του πιάνουν τόπο. Κεντρικός πρωταγωνιστής στην σατιρική ομάδα Ράδιο Αρβύλα του ΑΝΤ1, αφήνει για λίγο το casual ντύσιμο του αντιστάρ για να μπει στο κοστούμι του Ιταλού μαφιόζου. Του λέω ότι δείχνει να είναι τόσο πολύ μέσα στο πετσί του ρόλου, ώστε μου έρχεται να τον αποκαλέσω «Αντόνιο». «Πλάκα έχει», παρατηρεί. «Πολλοί φίλοι μου, με φωνάζουν έτσι». Δεν θα κάνω το λάθος να μην πάρω στα σοβαρά ότι κι αν μου πει. Τα αστεία του είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

Η πλήρης απομαγνητοφώνηση της συν/ξης 
που δημοσιεύθηκε στο STATUS Νοεμβρίου 2010

Φωτο: Γιάννης Μπουρνιάς

Το σημάδι του Δράκου: 70 χρόνια Μπρους Λι (1940 - 2010)

Αν ζούσε σήμερα, το Νοέμβριο θα έκλεινε τα 70. Αθλητής, ηθοποιός, σύζυγος και πατέρας, αγωνίστηκε εντός και εκτός οθόνης με έναν μοναδικό τότε, στο είδος του, ανδρείο τρόπο - τον οποίο γνώριζε εξάλλου καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον: την άοπλη πάλη.

The Doors by Tom DiCillo

Κωνσταντίνος Τζούμας: "Συμμετέχω στην εκστρατεία διάσωσης των λευκών γυναικών"

«Το ελληνικό καλοκαίρι, με τους καύσωνες 40 βαθμών που με ακυρώνουν, επιστρατεύω το οριενταλίστικο ‘Ζεν’ που στα ελληνικά μεταφράζεται ‘Δεν’.
Δεν φοράω μαύρα. Δεν καταναλώνω αλκοόλ. Δεν μ’ αρέσει να ιδρώνω. Δεν δραστηριοποιούμαι. Δεν συμμετέχω σε έντονες συζητήσεις. Δεν θέλω να με πιάνουν. Δεν κολυμπάω καταμεσήμερο. Δεν μπορώ τα μαυροτσούκαλα. Επειδή όμως αυτή δεν είναι ζωή, πάω στη βόρεια Ευρώπη στους 18-22 βαθμούς, με τις δροσερές νύχτες και τις διάφανες επιδερμίδες. Τις λατρεύω. Συμμετέχω στην εκστρατεία διάσωσης των λευκών γυναικών. Ονειρεύομαι άυπνος τις λευκές νύχτες της Αγίας Πετρούπολης. Μα δε θα βραδιάσει, λοιπόν, ποτέ;»

Ένα σημείωμα για το STATUS Ιουλίου

Ηλίας Μαμαλάκης: "να ψαρεύεις με καλάμι χωρίς δόλωμα"

Μιλάμε στο τηλέφωνο και τον φαντάζομαι με το ψαθάκι του να μαγειρεύει σε κάποιο νησιώτικο σπίτι, με τη θάλασσα κοντά ή πολύ κοντά του, τα υλικά του σε ταψιά και πιατελάκια, μυρωδικά, ζουμιά και σάλτσες, ενώ εκείνος αεικίνητος θα αδειάζει και θα γεμίζει πιάτα και διαθέσεις, τηγάνια και κατσαρολάκια, μια πανδαισία!
Γρήγορα όμως με βγάζει από την γευστική μου ονειροπόληση, για να με καλοσωρίσει σε μιαν άλλη. Απόλυτα δική του.

"Το να μαγειρέψω κάτι σε μια καλοκαιρινή κουζίνα με ανοιχτά παράθυρα, δεν είναι καλοκαιρινή ανεμελιά, για μένα. Το να βυθίζομαι όμως, στη μοναξιά, στην εικόνα του κύματος και στην απόλυτη τεμπελιά, αυτό μάλιστα! Και το ‘χω κάνει στην Ίο, στην Πάρο, τη Σαντορίνη…
Το κορυφαίο δε, είναι να βρίσκεσαι πάνω στον προβλήτα που δένουν τα καράβια της γραμμής, να ψαρεύεις με καλάμι χωρίς δόλωμα – για να μην έρθει ποτέ κανένα ψάρι, να παρακολουθείς το φελλό από την πετονιά να κουνιέται από τον παφλασμό του κύματος και να αφήνεις το νου να ταξιδεύει, ενώ βυθίζεσαι στην καλοκαιρινή ραστώνη..."

Τον ευχαριστώ και είμαι έτοιμος να μετοικήσω αλλού, σε μια ολοκληρωτική, αέναη και ηλιόλουστη παραίτηση στις όχθες του απέραντου μπλε βασιλείου της θάλασσας.

Γράφτηκε για το STATUS

Νίκος Δήμου: "υπάρχουν δυο είδη διακοπών"

«Τα καλοκαίρια, για μένα υπάρχουν δυο είδη διακοπών. Το πρώτο είναι οι «διακοπές περιπέτειας» και το δεύτερο, οι «διακοπές αποβλάκωσης». Στις διακοπές περιπέτειας, έπαιρνα παλιότερα το αυτοκίνητό μου, πέρναγα στην Ιταλία και από εκεί κατέληγα στη Νορβηγία, την Αγγλία ή κάπου αλλού στην Ευρώπη.
Αντιθέτως, τις διακοπές αποβλάκωσης, τις κάνεις συνήθως στην Ελλάδα και σε κάποιο μέρος που ει δυνατόν είσαι πέντε μέτρα από τη θάλασσα (καμιά φορά είναι και πολλά τα πέντε μέτρα). Στις διακοπές αυτές, το ζητούμενο είναι -όπως ακριβώς και στο διαλογισμό των Βουδιστών- το να πάψεις να σκέφτεσαι. Το να προσεγγίσεις το κενό. Το απόλυτο κενό! Αυτός ο βασικός στόχος, σε κάνει να παύεις να ασχολείσαι με οποιοδήποτε θέμα, να μεριμνάς ή να ανησυχείς για ο,τιδήποτε. Γίνεσαι τότε ένα ον – κάτι ανάμεσα σε φυτό και μαλάκιο, που ασχολείται μόνο με το να ρουφάει ήλιο, να τρώει καλά, να κοιμάται πολύ και να κάνει σεξ. Και το βασικότερο όλων: έχει πάψει να σκέφτεται. Έχω εξασκηθεί στο να το καταφέρνω».

Απόσπασμα από μια τηλεφωνική συνομιλία μας για το STATUS αυτού του μήνα
Σκίτσο, από τη στήλη του "Υπερκείμενα" στο εβδομαδιαίo free press Lifo

«Kαλοκαιρινή αναπηρία» του Γιάννη Ξανθούλη

«….. Τουλάχιστον έτσι την χαρακτήριζα κάποτε. Δεν διέθετα ταλέντο να διευθετήσω τα καλοκαίρια μου. Δούλευα περισσότερο, ίδρωνα κι αρρώσταινα εκτεθειμένος στους ανεμιστήρες (παλιά) κι αργότερα στα κλιματιστικά μηχανήματα. Δεν έκανα διακοπές, δεν ήθελα να διακόψω την ακαταμάχητης ταχύτητας ζωή των καλοκαιριών μου. Οπότε δήλωνα… μίσος!

Σήμερα, στα 63 μου χρόνια, οι εποχές ευλογούνται από την επιείκεια της ηλικίας και του χρόνου που συντομεύει. Εξάλλου θα ήταν αφελές να καταδικάσω τα καλοκαίρια μου έχοντας σπείρει μπόλικους Αύγουστους και Ιούλιους στα βιβλία μου. Πολλά από αυτά γράφτηκαν καλοκαίρι. Όμως σε καθένα υπάρχει μία ελεγεία καλοκαιρινή, φυσικά ανάλογα με τις ανάγκες του θέματος. Σήμερα, τολμώ να πω ότι διακρίνω μια ζήλια για ό,τι καλοκαιρινό μού διέφυγε. Και, βέβαια, δεν εννοώ τα φωτογραφικά ενσταντανέ στις ακρογιαλιές και τα απωθητικά μαυρίσματα ή κάποια ποπ ερωτική έξαρση.
Είναι η ζήλια και ο θυμός για μια ζωή που καρδάρει με καλοκαιρινή συνείδηση τις κορυφώσεις της, όσο γελοίο κι αν ακούγεται. Γράφοντας, παρηγοριέμαι πως αναπαράγω στιγμές καλοκαιριών, έχοντας σαν μυστικούς καλοκαιρινούς πράκτορες τους ήρωές μου.
Αυτό ακριβώς κάνω και στην “Εκδίκηση της Σιλάνας”, το τελευταίο μου βιβλίο, που είναι αυτοβιογραφικό. Ξαποστέλνω τον εφηβικό άγουρο εαυτό μου στα δόντια ενός γιορταστικού καλοκαιριάτικου τέρατος με προκλητική ανάσα. Και τελικά αγαπιόμαστε δραματικά εξ ονόματος των μελλοντικών τύψεων…».

Σημείωμα του Γιάννη Ξανθούλη,
περί θέρους, στο STATUS που κυκλοφορεί

Η φωτό είναι του Λεωνίδα Δημακόπουλου από το blog Εντευκτήριο

The man with the vuvuzela

Michael Zavros: "είμαι ένας αισθητιστής χωρίς αιδώ"

Στο σημείο όπου ο κόσμος της μόδας τέμνει εκείνον της σύγχρονης τέχνης, ο διεθνής ζωγράφος Michael Zavros δημιουργεί με γουορχολική μαεστρία μια νέα, συναρπαστική ζωγραφική.

Αιγαίο SOS (συν/ξη με τον Κρίτωνα Αρσένη)

Εν όψει και του καλοκαιριού που έφτασε πρόωρα ελέω κλιματικών αλλαγών, φέτος διαπιστώνουμε πιο έντονα από ποτέ ότι τα νησιά μας έχουν γίνει ένας ακριβός τουριστικός προορισμός αφού οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που προσφέρουμε ακριβαίνουν διαρκώς. Υπερβολές; Δεν είναι μόνο η κρίση. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε κάποια μαγευτική… πισίνα των Κυκλάδων ή θα κληθείτε να πληρώσετε ένα κατεψυγμένο χταποδάκι Ατλαντικού σε τιμή που θα το έκανε να κοκκινίζει χειρότερα κι από το αν είχε μαγειρευτεί κρασάτο, ξανασκεφτείτε το.

Ο Γιάννης Πετρίδης μιλά για τον Mick Jagger

Με αφορμή την επανακυκλοφορία αυτόν τον μήνα, του ιστορικού album τους “Exile On Main Street” που έφερε στο φως 10 ακυκλοφόρητα ως σήμερα κομμάτια, στα οποία παίζουν εμβληματικοί μουσικοί όπως ο Billy Ρreston, o Dr John ή ο Mick Taylor, ανέσυρα από το αρχείο μου μια παλαιότερη συνομιλία μας με τον Γιάννη Πετρίδη σχετικά με τους Rolling Stones και τον one-in-a-million frontman τους.